بوی لجنِ خشکیده، بوی خاکِ تفدیده و نمِ پس ماندهای که زیر آفتاب تیز شهریور تقلا می کند؛ این شناسنامه پاییز زودرس در بستر زاینده رود است. درست از بامداد پانزدهم شهریور، وقتی دریچه های خروجی را تنگ تر کردند تا دبی خروجی از تلاطم بیش از هشتاد مترمکعبی به ۲۳ مترمکعب بر ثانیه سقوط کند، رگ حیاتی شهر دوباره دهان باز کرد؛ مثل زخمی قدیمی که پانسمانش را پیش از بند آمدن خون کنده باشند.