برچسب MovieWeb

ژانر فیلم‌های انتقامی اغلب یکی از جذاب‌ترین اشکال داستان‌گویی در سینما است. در این فیلم‌ها اگر موضوع انتقام برای کاراکتر اصلی شخصی باشد، برای بیننده هم جنبه شخصی پیدا می‌کند. در این صورت هر انتخابی که از جانب او صورت بگیرد، خوب یا بد، راحت‌تر قابل درک است. بیشتر فیلم‌های انتقامی ممکن است جنبه اکشن داشته باشند؛ با یک شخصیت با گذشته‌ای تلخ یا مرموز و ماموریتی سرنوشت‌ساز شروع می‌شوند و با وجود تمام ویرانی‌ها و اجسادی که پشت سر قهرمان داستان باقی مانده‌اند، اغلب با خوشی به پایان می‌رسند. کماندو (Commando) با بازی آرنولد شوارتزنگر یک نمونه کامل از فیلم‌های انتقامی است.

شاید در نگاه اول جود لا و جیسون بیتمن برای ایفای نقش دو برادر زوج نامتعارفی به نظر برسند، اما این دو بازیگر سرشناس در تریلر تازه نتفلیکس با عنوان خرگوش سیاه (Black Rabbit) در کنار هم ظاهر شده‌اند. لا در این مجموعه نقش صاحب یک رستوران به نام جیک را برعهده دارد که برادرش وینس با بازی بیتمن را وارد کسب ‌و کار خانوادگی می‌کند. همین تصمیم هر دو را در معرض خطر قرار می‌دهد و ناگزیر می‌شوند برای گریز از بدهی‌ها یا پرداخت تاوانی سنگین تلاش کنند. این سریال توسط زک بیلین، نویسنده فیلم تحسین‌شده فرمان (The Order) که سال گذشته با بازی درخشان لا روی پرده رفت، خلق شده است.

فیلم‌های علمی تخیلی کودکان می‌توانند هم در ژانر ترسناک و هم ماجراجویانه باشند. این فیلم‌ها متناسب با سن کودکان ساخته شده‌اند البته بهتر است یکبار قبل از تماشای کودکتان، خودتان فیلم را تماشا کنید تا ببیند متناسب با روحیه فرزندتان هست یا خیر. داستان‌های علمی تخیلی طیف گسترده‌ای از سبک‌ها و طرح‌ها در ژانرهای گوناگون را به نمایش می‌گذارد که می‌تواند طیفی از موضوعات مختلف از بیگانگان فضایی گرفته تا فناوری‌های روباتیک را در بر بگیرد.

شاید در نگاه اول جنگ و کمدی همنشین‌های خوبی برای یکدیگر به نظر نرسند. یکی یادآور رنج، ایثار و تنش است و دیگری حول شوخی، موقعیت‌های ابزورد و لحظه‌های گذرا می‌چرخد. اما دنیای سریال‌سازی، با همان جادوی همیشگی‌اش، راهی یافته است تا این دو جهان متضاد را کنار هم بنشاند و ژانری تازه بیافریند به نام سریال‌های کمدی جنگی که تمام انتظارات ما را از چنین ترکیبی زیر و رو می‌کند. این سریال‌ها با حرکت بر لبه باریک طنز و جدیت، انضباط سخت و ساختار خشک زندگی نظامی را به زمینی برای شیطنت، شوخی و گریزهای خنده‌دار بدل می‌کنند.

اگر تنها یک چیز از تماشای سریال‌های انیمیشنی بزرگسالانه‌ی یک دهه اخیر آموخته باشیم این است که هیچ مرزی در خلاقیت، جنون و ساختارشکنی در ژانر وجود ندارد. اما حقیقتا باید انیمیشن بزرگسالانه را یک طرف بگذاریم و ریک و مورتی (Rick and Morty) را طرف دیگر. این سریال با جسارت تمام، مرزهای انیمیشن بزرگسالانه را بازتعریف و ثابت کرده است که ابزورد بودن ژانر علمی–تخیلی می‌تواند هم‌زمان فلسفی، بی‌پرده، بی‌پروا و هجوآمیز باشد.

سوزان سانتاگ، منتقد برجسته، زمانی گفته بود: سینما بیش از همه رسانه‌ها در شکل‌دهی به برداشت ما از جنگ نقش داشته است. اگر نگاهی به تاریخ سینما بیاندازیم متوجه می‌شویم که این جمله حقیقتی انکارناپذیر است. ژانر جنگی سال‌ها ستون اصلی هالیوود بود؛ هر سال چندین فیلم پرهزینه ساخته می‌شد و اغلب نامزدی اسکار و برنده‌هم می‌شدند. کافی است یادآوری کنیم که تاکنون ۲۲ فیلم جنگی موفق شده‌اند جایزه بهترین فیلم را به خانه ببرند.

در طول یک مسابقه ورزشی هر اتفاقی ممکن است بیفتد و معادلات از پیش تعیین‌شده اشتباه پیش برود. اضطراب و فشار لحظه ‌به ‌لحظه بالا می‌رود و هر لحظه ممکن است سرنوشت تغییر کند، انگار همه‌ چیز در یک ثانیه خلاصه شده است. فرقی ندارد بیسبال تماشا می‌کنی یا فوتبال، بسکتبال، تنیس یا هاکی، چیزی در آن تجربه‌ی جمعی با دیگر هواداران وجود دارد که ماجرا را از یک تجربه‌ی ساده فراتر می‌برد و تبدیلش می‌کند به حسی عمیق، واقعی و پر از تپش.

زامبی‌ها دهه‌هاست که مخاطبان را با ترس و وحشت میخکوب کرده‌اند، درست همان‌طور که فیلم‌های جنگی سال‌هاست چهره‌ی تاریک و هولناک انسانیت را برملا می‌کنند. حالا تصور کنید این دو جهان با هم ادغام شوند، آن‌وقت ترکیبی طبیعی‌تر (یا کابوس‌وارتر) به نام فیلم جنگی زامبی‌محور زاده می‌شود که هر دو از دل هرج‌ومرج، ترس و فروپاشی نظم تغذیه می‌کنند و بقا تنها قانون بازی است.