نقد فیلم Evil Dead Burn | از کلبه ریمی تا جهنم یخزده
برای ما که در اواخر دهه هفتاد و اوایل دهه هشتاد شمسی بزرگ شدیم، سالهایی که داشتن یک دستگاه ویاچاس نهفقط یک سرگرمی، که گاهی جرم محسوب میشد و کرایه کردن فیلمهای خارجی با زیرنویسهای مخدوش از سوپرمارکتهای زیرپلهای هیجان خاص خودش را داشت، نام «کلبه وحشت» فقط یک عنوان ساده نبود. هنوز هم طنین آن نوارهای رنگورو رفته، خشهای تصویری که انگار جزئی از وحشت شده بودند، و صدای دوربین سرسامآور سم ریمی را که از میان بلوطهای جنگلی تنسی میگذشت، در گوش جان دارم. The Evil Dead برای ما حکم یک گنجینه ممنوعه را داشت؛ فیلمی که همزمان هم میترساند، هم به شکلی عجیب و پیچخورده میخنداند، و هم نشان میداد ژانر وحشت چقدر میتواند بیادعا، کمخرج و در عین حال جاودانه باشد. لذت تماشای آن تصاویر دانهدانه و صداهای خشخشدار، در دل شبهایی که هر لحظه ممکن بود کسی در بزند و ما را با دستگاه پخش و نوار قاچاق غافلگیر کند، از یاد رفتنی نیست. آن روزها حتی تصورش را هم نمیکردم که این فیلم دانشجوییِ بهظاهر ساده، روزی به یکی از تأثیرگذارترین و محبوبترین فرنچایزهای تاریخ سینمای وحشت تبدیل شود.