برچسب Collider

برای درک اهمیت ریشه‌دار ژانر جنگی در تاریخ سینما، کافی‌ست به اولین مراسم اسکار نگاه کنیم، جایی که «بال‌ها» (Wings)، یک درام جنگی عظیم درباره‌ی نبردهای هوایی جنگ جهانی اول، اولین جایزه‌ی بهترین فیلم تاریخ آکادمی را از آن خود کرد و تنها دو سال بعد، این افتخار دوباره نصیب یک شاهکار ضدجنگ دیگر شد، «در جبهه‌ی غرب خبری نیست» (All Quiet on the Western Front). هردوی این فیلم‌های جنگی در ابتدای دهه‌ی 1930 ساخته شدند و در انتهای دهه، آتش جنگ‌جهانی دوم در سرتاسر جهان شعله‌ور شده بود. اگر مروری سریع بر تاریخ داشته باشیم، می‌بینیم که از آن زمان تاکنون، تقریبا هیچ دوره‌ای وجود نداشته که در گوشه‌ای از جهان (یا همزمان در چندین نقطه)، جنگی بزرگ در جریان نباشد.

ساخت بهترین فیلم‌های کمدی همیشه چالشی بزرگ برای فیلم‌سازان بوده است. همه ما عاشق خنده و لحظات شاد در سینما هستیم؛ اما واقعیت این است که خلق یک کمدی موفق چیزی فراتر از چند شوخی ساده است. در این ژانر ما دو نوع فیلم کمدی داریم: یکی فیلمی که واقعا خنده‌دار و در عین حال باکیفیت است و دیگری فیلمی که فقط خنده‌دار به نظر می‌رسد اما از نظر ساختار و محتوا ضعیف است. یک فیلم ممکن است با شوخی‌های سطحی تماشاگر را لحظه‌ای بخنداند ولی تنها فیلم‌های کمدی خوب هستند که می‌توانند از ابتدا تا انتها مخاطب را درگیر، سرگرم و راضی نگه دارند.

وقتی صحبت از ژانر وحشت می‌شود، ذهن اغلب ما به سمت فیلم‌هایی می‌رود که مخصوص بزرگسالان ساخته شده‌اند؛ آثاری پر از صحنه‌های دلهره‌آور، خون و خشونت یا موضوعاتی سنگین مانند قتل‌های مرموز و تراژدی‌های تلخ. اما در دنیای سینما، همیشه جایی برای تخیل کودکانه و ترس‌های شیرین نیز وجود دارد. درست است که بسیاری از فیلم‌های ترسناک برای بچه‌ها مناسب نیستند؛ اما مجموعه‌ای از آثار جذاب وجود دارد که به‌خوبی تعادل بین هیجان، ترس و سرگرمی را حفظ کرده‌اند. بهترین فیلم‌های ترسناک برای کودکان همان آثاری هستند که بدون نیاز به نمایش صحنه‌های خشن، فضایی پررمز و راز، موجودات عجیب و ماجراهایی پر از تعلیق خلق می‌کنند؛ داستان‌هایی که کودک را می‌ترسانند ولی در نهایت لبخند هم بر لبش می‌نشانند.

کمتر ژانری را می‌توان یافت که روحیه‌ی اراده، همدلی و شور درونی را مانند فیلم‌های فوتبالی به تصویر بکشد. چه در زیر نور خیره‌کننده‌ی ورزشگاه‌های حرفه‌ای و چه روی زمین‌های گِلی شهرهای کوچک، این فیلم‌ها به ما ثابت می‌کنند که چرا فوتبال چنین جایگاه خاصی در فرهنگ آمریکایی دارد. این داستان‌ها نشان می‌دهند فوتبال فقط یک بازی نیست بلکه مثل یک آینه‌ است که وقتی کنار هم می‌ایستیم و از مرزهای توان خود فراتر می‌رویم بهترین نسخه‌ی ما را بازتاب می‌دهد.

ژانر علمی‌تخیلی، دنیایی بی‌پایان از تخیل، فناوری و ماجراجویی است؛ اما در میان تمام زیرژانرهای آن، سریال‌های سفر در زمان جایگاه ویژه‌ای دارند. این آثار با بازی هوشمندانه‌ای میان گذشته، حال و آینده، ذهن تماشاگر را به چالش می‌کشند و پرسش‌هایی عمیق درباره سرنوشت، اختیار و پیامد تصمیم‌های انسانی مطرح می‌کنند. اما ساختن یک فیلم واقعا درخشان در این حوزه، کار هر کارگردانی نیست؛ زیرا مفهوم سفر در زمان به منطقی دقیق و قوانین زمانی پیچیده وابسته است. کوچک‌ترین اشتباه در روایت، می‌تواند کل داستان را از هم بپاشد.

سریال ویچر (The Witcher) برای فصل چهارم از شبکه نتفلیکس بازگشته است. فصل 4 به چندین سوال طولانی که در ذهن مخاطب شکل گرفته است پاسخ می‌دهد و شخصیت‌های متعدد سریال را در کنار هم قرار می‌دهد. اگرچه گرالت شخصیت اصلی سریال است اما شخصیت های به یاد ماندنی و باورنکردنی دیگری نیز دارد که شایسته توجه هستند. با این حال، برخی از چهره‌های ویچر نسبت به دیگران جذاب‌تر و دوست‌داشتنی‌تر هستند، چه به این دلیل که نقش پرچالش‌تری در داستان دارند و چه به این دلیل که بازیگران هر نقش توانسته‌اند در هر صحنه به شکل شایسته‌ای نظر مخاطب را جلب کنند. 

بهترین شخصیت‌های داستانی، آن‌هایی هستند که مخاطب بعد از دانستن قصه‌شان، الهام بگیرد. سینما تعداد زیادی از این نوع شخصیت‌ها را خلق کرده‌است، که با کمک یک بازیگر یا فیلم‌نامه خوب، قابل باور شده‌اند. از سال 1937 که سفیدبرفی و هفت کوتوله استودیو دیزنی به نمایش درآمد، انیمیشن هم نقش خود را در این عرصه به عهده گرفت. در سال‌های اخیر، تمرکز دنیای انیمیشن بیشتر روی شخصیت‌های زن بوده‌ است. این رویکرد ارزش زیادی دارد. چراکه نشان دادن یک شخصیت زن قوی انیمیشنی با هدف قدرت و انگیزه بخشیدن به زنان بوده‌است. درواقع شخصیت‌های زن انیمیشن‌ها به مخاطبان زن نشان می‌دهد که چطور از پس مشکلاتشان برآیند.

سریال‌های تینیجری بریتانیایی سال‌هاست که با روایت‌های صادقانه و بی‌پرده از دوران بلوغ، جایگاه ویژه‌ای در دل مخاطبان سراسر جهان به ویژه جوانان پیدا کرده‌اند. آن‌ها به شکلی منحصربه‌فرد توانسته‌اند چالش‌های شیرین و تلخ جوانی را به تصویر بکشند؛ از اولین عشق‌های خام و اشتباه گرفته تا لحظه‌های دل‌شکستگی، کشمکش‌های درونی و ماجراجویی‌های شبانه‌ای که پر از آزادی و ترس است. تماشای این آثار، نه‌تنها برای نوجوانان بلکه برای بزرگسالانی که با حس نوستالژی به گذشته خود نگاه می‌کنند، تجربه‌ای احساسی و لذت‌بخش است.