برچسب یا

بیمارستان برای بسیاری از مردم آخرین پناهگاه در زمان بیماری، حادثه و بحران است. جایی که امنیت، آرامش و امکان درمان در آن وجود دارد. اما اگر خود این پناهگاه در برابر حوادث آسیب‌پذیر باشد چه می شود؟ اگر دیوارهای فرسوده، تأسیسات قدیمی، سیستم‌های تهویه ناکارآمد و تجهیزات ازکارافتاده، سلامت بیماران را به خطر بیندازند، نشانه این است که با بحرانی پنهان در زیرساخت‌های نظام سلامت روبه‌رو هستیم  و دیگر مسئله تنها کمبود تخت یا تجهیزات نیست.

صدای آژیر آمبولانس برای بسیاری از مردم، نوید رسیدن امید در سخت‌ترین لحظات زندگی است. لحظاتی که یک سکته قلبی، تصادف جاده‌ای، سقوط از ارتفاع یا ایست تنفسی، ثانیه‌ها را به مرز میان مرگ و زندگی تبدیل می‌کند. پشت فرمان همان آمبولانس و در کنار برانکارد، امدادگرانی ایستاده‌اند که خود زیر بار فرسودگی تجهیزات، کمبود نیرو، فشار روانی و مأموریت‌های بی‌وقفه، روزگار سختی را سپری می‌کنند، اما کمتر کسی هست که به این موضوعات فکر ‌کند. اگر امروز شهروندان از دیر رسیدن آمبولانس گلایه دارند، شاید وقت آن رسیده باشد که ریشه این تأخیرها را نه فقط در خیابان‌های شلوغ، بلکه در مشکلات انباشته اورژانس کشور جست‌وجو کنیم.