برچسب یادداشت

برایشان فرقی میان خاکریز و میز نبود همه جا می توانست به آسمان ختم شود و سنگری باشد برای تیر زهر آلود منافقان ، هر سری که از پیکرش جدا می شد بر طبل رسوایی این دشمنان قسم خورده می کوبید...

نباید به این مذاکرات و رقاصی شیطان بزرگ و ایادی آن خوش بینانه دل بست و چشم بر توان داخلی و راهکارهای بکر بین المللی بست، چرا که در طول تاریخ شاهد کارشکنی و بدعهدی کشورهای غربی بوده‌ایم.

معاويه يك سلطان بود در آن وقت؛ حضرت امام‏ حسن‏ بر خلافش قيام كرد در صورتى كه آن وقت همه هم با آن مردك بيعت كرده بودند و سلطانش حساب می كردند. حضرت امام‏ حسن‏ قيام كرد تا آن وقتى كه مى‏توانست. وقتى كه يك دسته علاف نگذاشتند كه كار را انجام بدهد، با آن شرايط صلح كرد كه مفتضح كرد معاويه را. 

اگر بپذیریم که جعل عنوان «بازی برد-برد» توسط دولت نشان دهنده شمای کلی نگاهشان به عرصه تعاملات جهانی است، به این نکته بسیار مهم پی می‌بریم که این تصور دولتیان چقدر با واقعیت فاصله دارد.

کاش چند صفحه تاریخ بخوانند؛ رسانه‌ای‌ها، بولتن‌نویس‌ها و متخصصان جنگ روانی در دولت. نمی‌خواهم در این نوشتار شرح بدهم که واقعه قرارداد امام حسن(ع) با معاویه، هیچ ربط منطقی به مذاکرات هسته‌ای ندارد. چون ندارد. مختصر همین کلام حضرت که در پاسخ به یکی از اصحابش فرمود: لو وجدت انصارا لقاتلت معاویه لیلی و نهاری (اگر یار داشتم شب و روز با معاویه می‌جنگیدم).

دولت ناگزير از حاشيه سازي و سياست بازي در دانشگاه هاست، چراکه براي يک دولت کهنسال و ناکارآمد درحوزه سياست و اقتصاد و فرهنگ، بدترين چيز وجود افکار و اذهان با بصيرت و تيزبين و مطالبه گر دانشجويان است.

ذوق زدگی رسانه‌ای جریان اصلاح‌طلب در جریان مذاکرات بسیار مشهود بوده تیترهای مداوم و پر تکرار در رسانه‌های مجازی و نوشتاری و پیش بینی از آینده پس از مذاکرات هسته‌ای و اینکه پس از توافق چه روی خواهد داد نشان از همین رفتار است...

دخالت آشکار ایالات متحده در کودتای ۲۸ مرداد، موضوعی بود که بعدها نیز توسط مادلین آلبرایت، وزیر اسبق خارجه آمریکا تایید شد. چندی پیش سیا اسنادی از این کودتا را منتشر کرد، از جمله سندی که در آن نوشته شده بود: «در پایان ١۹۵۲ روشن بود که دولت مصدق نمی‌تواند با کشورهای غربی که منافعی در ایران دارند به توافقی نفتی برسد، هدف عملیات آژاکس سرنگونی دولت محمد مصدق، بازسازی منزلت و قدرت شاه و جایگزینی دولت مصدق با دولتی بود که ایران را با سیاست‌هایی سازنده اداره کند».