تحلیل زیدآبادی در ماجرای عادل فردوسیپور؛ واکنش درست به تضییع حق چیست؟/ به دست گرفتن سلاح و اعلام جنگ مسلحانه مثل سازمان مجاهدین و یا …
به گزارش خبرگزاری خبرۀنلاین، احمد زیدآبادی در یادداشتی با عنوان «حق من است!»، نوشت:
چه تعداد از شهروندان شایسته و با لیاقت در این کشور، حقشان برای ورود به مجلس و دولت و دیگر نهادهای تأثیرگذار و مشاغل مناسب، پایمال و ضایع شده است؟
میدانیم که در شمار نمیگنجد! در کشور ما حتی کسانی در سطح اکبر هاشمی رفسنجانی و علی لاریجانی که اولی دست راست بنیانگذار جمهوریاسلامی و دومی برای سالیان دراز رئیس یکی از قوای سهگانه بود، از حق ابتدایی ورود به رقابت انتخاباتی محروم شدند!
پرسش اساسی در زندگی ما آدمیان این است که واکنش اصولی و معقول در برابر محروم شدن از یک حق روشن و انکارناپذیر توسط نظامهای داخلی چه باید باشد؟
به دست گرفتن سلاح و اعلام جنگ مسلحانه و یا سنجش همهٔ جوانب امر و در پیش گرفتن مسیری که آسیبی به کیان کشور و منافع ملی وارد نسازد؟
سازمان مجاهدین خلق مدعی است که در واکنش به تضییع برخی حقوقش در اوایل انقلاب اعلام جنگ مسلحانه کرده است!
به فرض که ادعایش در بارهٔ تضییع حقوق اعضایش، از هر جهت درست و دقیق باشد، اما آیا صرف محرومیت از پارهای حقوق، اعلام جنگ مسلحانه که کشوری را حدود دو سال غرق در ترور و کشتار و خونریزی و ناامنی و هزار مصیبت دیگر کرد، توجیه و مجاز میکند؟
نهضت آزادی ایران هم از بسیاری از حقوق تعریف شدهاش در قانون اساسی محروم شد، چرا این گروه به راه سازمان مجاهدین خلق نرفت؟
حق و حقوق یک امر سلسلهمراتبی است. برای به دست آوردن یک حق، نمیتوان دست به اقدامی زد یا تصمیمی گرفت که هزاران حق مهمتر را پایمال کند!
این موضوع را سربسته خطاب به عباس عراقچی نوشتم که به او یادآور شوم، هی دائم از "حق ماست" سخن گفتن، خود به خود هیچ کمکی به توجیه هیچ تصمیم سیاسی نمیکند!
باید بر اساسِ منطق سلسلهمراتب حقوق و حفظ و تحکیم منافع ملی با تکیه بر نتایج عینی آن از یک تصمیم دفاع کرد!
آقای پزشکیان هم خردهعنایتی به این موضوع داشته باشد، راه دوری نخواهد رفت!