برچسب گرانی دارو

چالش‌های افزایش مصرف داروهای سرطانی و راهکارهای کاهش هزینه‌ها

میانگین هزینه دارویی بیماران سرطانی در مراکز درمانی سازمان تأمین اجتماعی طی سال‌های ۱۳۹۵ تا ۱۳۹۸ کاهش یافته است؛ کاهشی که هم‌زمان با افزایش تعداد بیماران، پس از اجرای راهنماهای بالینی تجویز داروهای سرطانی ثبت شده و از بهبود کارایی نسخه‌نویسی و مدیریت هزینه‌ها حکایت دارد.

حذف ارز ترجیحی دارو؛ اینجا کسی به فکر بیماران نیست!/ صرفه جویی دولت در ارز ترجیحی با قمار بر سلامت شهروندان؟

صمصامی، نماینده مجلس اخیرا در میان سخنانش به موضوع جالبی اشاره کرده و گفته بود که «در بودجه سال آینده سقف ارز ترجیحی ١١ میلیارد یورو در نظر گرفته شده که نسبت به سال جاری که این سقف ۱۳.۶ میلیارد یورو بوده، ۲.۶ میلیارد یورو که معادل ٣ میلیارد دلار است کالای اساسی حذف می‌شود که می‌تواند اثرات معیشتی بر روی زندگی مردم داشته باشد.» در واقع به نظر می‌رسد دولت قصد دارد این بخش حذف شده از ارز ترجیحی را بر روی بخش دارو اعمال کند و در این بین توجه ندارد که می‌تواند چه صدمات ویرانگری برای زندگی شهروندان در پی داشته باشد.

آدرس گرانی دارو را اشتباه ندهید

عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران درباره برخی افزایش قیمت‌های در حوزه دارو، تاکید کرد: هر دستگاه باید به اندازه اختیاری که دارد پاسخگو باشد؛ نه بیشتر و نه کمتر. آدرس دادن محل اجرای یک سیاست به جای محل تصمیم‌گیری درباره منابع آن نه‌تنها مسئله گرانی دارو را حل نمی‌کند بلکه افکار عمومی را از پرسش اصلی درباره نحوه تأمین مالی دارو دور می‌کند.

موج ۴۰۰ درصدی گرانی دارو و انفعال دولت در ارائه یارانه دارو/ جان مردم در ترازوی سود اقتصادی!

سیاست‌های جاری در حوزه دارو، جان مردم را به ترازوی سود اقتصادی سپرده است. گرانی‌های افسارگسیخته و فقدان حمایت واقعی از مردم، سلامت را به امتیازی نابرابر تبدیل کرده است. آیا زمان آن نرسیده که دولت به جای وعده‌های بی‌پشتوانه، برنامه‌ای عملی برای حمایت از مردم ارائه دهد؟

نوسان‌گیری ارزی با جان بیماران

شمارش معکوس برای حذف ارز ترجیحی دارو در بودجه ۱۴۰۵، فراتر از یک تصمیم مالی، به‌منزله فشار مضاعف بر دهک‌های فرودست ارزیابی می‌شود. در حالی که ابهام در سیاست‌های ارزی دولت و جهش ۳۰۰ درصدی قیمت برخی اقلام حیاتی، عملاً سلامت را از دسترس بسیاری خارج کرده است، اصرار بر عبور از ارز ترجیحی تحت عناوین مختلف، کشور را به سمتی می‌برد که در آن سلامت نه یک حق همگانی، بلکه به مزیتی طبقاتی برای اقلیتی برخوردار تبدیل می‌شود.