برچسب کوئنتین تارانتینو

آخر هفته گذشته Pulp Fiction (1994) را تماشا کردم و با وجود اینکه فکر می‌کردم فیلم را خیلی خوب می‌شناسم، متوجه شدم که چیزی در آن وجود دارد، چیزی که آن را همچنان تازه و هیجان‌انگیز می‌کند که انگار بار اول آن را تماشا کرده‌ام. این به من یادآوری کرد که چرا از فیلم‌های دهه ۹۰ را دوست دارم، دهه‌ای که انقلابی را نه تنها در نحوه روایت داستان‌ها، بلکه در زیبایی‌شناسی، پویایی و ماهیت شخصیت‌ها به وجود آورد. دهه 1990 زمانی بود که سینما بر اصالت، تحریک و بازی با فرم تمرکز داشت. فیلم‌های معاصر همیشه نمی‌توانند همان تحسینی را که ساخته‌های سه دهه پیش ساخته‌اند، در ما برانگیزند.

در اوایل دهه‌ی ۱۹۹۰، کوئنتین تارانتینو به همراه دوست نزدیکش راجر آوری ایده‌ای برای یک فیلم کوتاه مطرح کردند. اما به‌زودی دریافتند که هیچ تهیه‌کننده‌ای حاضر به سرمایه‌گذاری روی یک فیلم کوتاه نخواهد شد. الهام‌بخش آن‌ها فیلم ایتالیایی «سه چهره‌ی وحشت» (Black Sabbath, 1963) ساخته‌ی ماریو باوا بود؛ اثری آنتولوژی که از سه داستان مستقل تشکیل شده بود. این دو نویسنده تصمیم گرفتند نسخه‌ی بلند خود را بسازند: فیلمی سه‌بخشی که هر یک از آن‌ها نوشتن بخشی از آن را بر عهده بگیرند و بخش سوم نیز برای فیلمسازی دیگر باقی بماند. اما هیچ‌کس برای نوشتن بخش سوم پیدا نشد و در نهایت خود تارانتینو آن را به دست گرفت. او بعدها چنین توضیح داد: «ایده‌ام این بود که کاری انجام دهم که معمولا رمان‌نویس‌ها می‌توانند، اما فیلمسازان نه؛ یعنی روایت سه داستان جداگانه با شخصیت‌هایی که بسته به داستان گاه پررنگ و گاه کم‌رنگ ظاهر می‌شوند. من از الگوهای کلاسیک روایت استفاده می‌کردم، اما عمداً کاری می‌کردم که از مسیر خود منحرف شوند.»