کاهش مستمر بارندگی، برداشت بیرویه از منابع آب زیرزمینی و تداوم سیاستهای ناکارآمد در مدیریت منابع آب، کشور را به مواجههای بیسابقه با بحران کمآبی سوق داده است.
بر پایه دادههای رسمی، حجم فعلی آب ذخیرهشده در سدهای تهران به حدود ۱۴ درصد ظرفیت مخازن رسیدهاست؛ رقمی که در مقایسه با سال گذشته و میانگین درازمدت، کاهش چشمگیری را نشان میدهد. این کاهش، همراستا با افت بارندگیهای فصلی و سالانه در استان ارزیابی میشود.
تهران در پنجمین سال خشکسالی پیاپیاش نفس میکشد. سطح سدها پایین آمده است، سفرههای زیرزمینی تهیتر از همیشهاند، فشار آب در بسیاری از مناطق افت کردهاند و پروژههای ناتمام، مثل زخمی قدیمی، مدام سر باز میکنند.
از اواسط تیر ماه پایتختنشینان از قطعیهای مکرر آب خبر می دهند؛ این در حالی است که آبفای تهران قطعی آب را بدون اطلاع قبلی رد میکند و میگوید آنچه اتفاق افتاده کاهش حداکثری فشار آب است.
بحران آب در ایران فقط یک مساله فنی یا زیستمحیطی نیست، بلکه با تار و پود زندگی اجتماعی میلیونها ایرانی گره خورده است. عبور از این بحران نیازمند نگاه جامع، عزم ملی، تقویت سرمایه اجتماعی و بازنگری در سبک زندگی و الگوهای مصرف است تا جامعه بتواند در برابر فشارهای ناشی از کمآبی تابآوری بیشتری نشان دهد.