برچسب کلاس داری

پرتکرارترین واژه در تعامل با دانش‌آموزان، زمانی که ما تحصیل می‌کردیم، دست به سینه بود. تأمل در این واژه نشان می‌دهد تا چه حد بی‌عملی یادگیری منفعلانه یک ارزش تلقی می‌شد.

«اصفهان‌زیبا» را برمی‌دارد و به یادداشت «راهبران روشمند و توانمندساز» نگاه می‌کند. ابروهایش را بالا می‌اندازد و بادی به غبغب که «خیلی خُب! چرا منِ معلمِ ایرانی نتوانم مانند معلمانِ آن سوی آب، چنین ویژگی‌هایی داشته باشم؟ از فردا من هم با همین الگو سر کلاس می‌روم.»

برخی دانش‌آموزان استعداد سمینار کلاسی دارند. دیگری دوست دارد کلیپی پخش شود تا نقد کند. یکی می‌تواند برای هم‌گروهی خود مسائل پیچیده را آسان کند. همه این‌ها نیز به یادگیری خوب ختم می‌شود. پس چرا باید شیوه مشارکت همه در کلاس یکسان باشد؟

صدای زنگ تفریح مدرسه همسایه ما گوش محله را کر کرده. نه خود زنگ؛ آن که چند ثانیه بیشتر نیست. صدای موسیقی پرهیجانی که در طول زنگ تفریح پخش می‌شود را می‌گویم.

«جاگیری مناسب، علم و تعهد به وظایف در کنار انعطاف‌پذیری!» این را به دانش‌آموزانی گفتم که یک بار گروه تشکیل داده بودند و دست از پا درازتر برگشته بودند؛ چون آن گروهی که می‌خواستند نبود.

ماجرا از آنجا شروع شد که مدرسه تصمیم گرفت دست دانش‌آموزان را بازتر بگذارد و چه ظرفیتی بهتر از گروه‌ها برای این کار؟ کدام کار و چرا گروه‌ها؟ تا آقاسید، نانوای محله ما، خمیرش را به عمل بیاورد، من هم محتوایم را بار گذاشته‌ام.