برچسب کتاب ماشال

وقتی براتعلی می‌زدش زمین، خوشش نمی‌آمد کسی تشویقش کند؛ بی درنگ دست حریفش را می‌گرفت و می‌کشاندش به آغوش.

پشت مسجد محوطه‌ای بود که داشت کم کم زباله‌دانی باشکوهی می‌شد! پیش از آنکه بیش از اینها به شکوهش افزوده بشود، براتعلی تصمیم گرفت تر و تمیزش کند.

دوست داشت همه‌ اهالی محل، مخصوصاً جوانان و نوجوانان، در مسجد حضور داشته باشند. برای این کار همه گونه تلاش می کرد و کارهای خلاقانه‌ای هم انجام می‌داد.

اوایل انقلاب، هیئت امنای مسجد به خاطر کوچک و محدود بودن فضای مسجد، تصمیم به عملی کردن طرح توسعه‌ مسجد محل گرفتند.

گفته بود با سنگ ریزه آرام آرام بزنند به در و چیزی هم نگویند. آن قدر این کار را ادامه داده بودند که با ترس و لرز دُمشان را گذاشته بودند روی کولشان و رفته بودند.

یکی از آن کارهایش که باعث تعجب همه شده بود این بود که یک نفره ماشین نیسان را بلند می کرد و چندین متری حرکتش می داد.

گاهی این جلسات برای نوجوانان و حتی جوانان هیچ جذابیتی نداشت. چون صرفا طلبه‌ای، که بیشتر مواقع مسن بود، می‌آمد و یک ریز و بدون رعایت اصول سخنرانی، چیزهایی می‌گفت.

شاید الان از دست من ناراحت بشید، ولی وقتی بزرگ بشید و من نباشم می‌گید خدا داداشمون رو بیامرزه!