برچسب ویلچر

اصفهان در شعار شهر دوستدار معلول است، اما در واقعیت هیچ نشانی از این عنوان ندارد. کافی است یک‌بار همراه یک شهروند معلول در خیابان چهارباغ یا نقش جهان قدم بزنیم تا ببینیم دسترسی به ساده‌ترین فضاهای شهری تا چه اندازه دشوار و حتی غیرممکن است. پله‌های بلند، پیاده‌روهای شکسته، نبود رمپ استاندارد، تاکسی‌ها و اتوبوس‌هایی بدون جایگاه ویلچر و ساختمان‌های اداری بدون آسانسور؛ همه و همه گواه آن است که معلولان در این شهر دیده نمی‌شوند.

گاهی آدم ها با داستان های راستان گونه از زخم هایی که با هنرمندی تمام تبدیل به گلخانه های اهل دل شده است فلسفه  انسایت را با تمام نقصان هایش فهمیده اند. آنجایی که آدم ها به بهانه زمین خوردن، نشکستن! بلکه، شکفتن! و زمین خوردن را، پله ای برای صعود کردند.

فردی مبتلابه «سندرم دان» به همراه مادرش چشم در چشم از روبروی شما می‌گذرد و یا نگاه شما در گوشه‌ای از خیابان به فردی روی صندلی چرخ‌دار می­افتد که به‌زحمت برای گذر از مانعی در حال تلاش است. همکار جدیدی به شما معرفی‌شده و متوجه می‌شوید که او اختلال بینایی دارد و یا اینکه از ناحیه پا یا دست خود دچار محدودیت‌هایی است. واکنش شما در چنین شرایطی چیست؟ در مواجهه با افراد دارای معلولیت جسمی یا ذهنی چگونه رفتار می‌کنید؟ اصلاً چگونه باید رفتار کنید که از یک‌سو موجب رنجش این دسته از افراد نشوید و از سوی دیگر احساس کنید رسالت انسانی و اجتماعی خود را درست انجام داده‌اید؟ نحوه برخورد شما با این دسته از افراد، نقشی تعیین‌کننده در میزان مشارکت و حضور آنان در جامعه دارد.