مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
گویا مسئولان ورزش و متولیان فعلی فوتبال، همچون تمام آنهایی که در سالها و دهههای گذشته زمامدار امور بودند، فراموش کردهاند که ورزشگاه و زمین چمن برای فوتبال حکم اکسیژن برای انسان و آب برای ماهی دارد؛ اگر نباشد فوتبال میمیرد.
ورزشگاه تختی تنها نمونه کوچکی از ناکارآمدی سیستمی به حساب میآید که در موضوع چمن ورزشگاههای فوتبال تبدیل به مافیایی گردن کلفت و پرنفوذ شده است.
حرف های تکان دهنده زنی که برای اولین بار به ورزشگاه آمد.
در حالی که هر سال میلیاردها تومان برای بازسازی و نگهداری ورزشگاههای کشور هزینه میشود، نتیجه چیزی جز زمینهای بیکیفیت، پروژههای نیمهتمام و آبروریزیهای بینالمللی نبوده است.
دربی پایتخت که یک بازی ویژه در جغرافیای فوتبال ایران بهحساب میآید و رکورد ۱۲۰ هزار تماشاگر حاضر در ورزشگاه را هم ثبت کرده، حالا با عددی کوچک و کنایهآمیز برگزار خواهد شد. این تردستی ماهرانه را باید حاصل تلاش و درایت مدیران توانمند فعلی و سابق فوتبال ایران دانست که متبحرترین شعبدهبازها هم از انجام آن ناتوان بودند!
وضعیت به مراتب بدتر از «خانه به دوشی» تیمهاست که در یکی دو سال گذشته عنوان میشد. شاید بتوان گفته که حالا کلیت فوتبال ایران، نوعی از «بیخانمانی» را تجربه میکند. از سویی شواهد و قرائن از پشیمانی مسئولان و نادرست بودن پروژه بازسازی ورزشگاه آزادی، حکایت دارد.
فوتبال ایران ماههاست در اتاق انتظار قرار دارد و منتظر است تا یکی از اتاق عمل بیرون بیاید و خبر خوب و امیدوار کنندهای بدهد. اما به نظر میرسد انتظار برای شنیدن خبر خوب بیفایده است چون حال بیمار روز به روز بدتر می شود. حالا یافتن چمن مناسب برای برگزاری بازیهای لیگ برتر، شبیه پیدا کردن یک سوزن در انبار کاه است!