برچسب وحشت

خشونت عریان، لوکیشن و شخصیت‌ها، این‌ها تنها بخشی از عناصری هستند که یک فیلم زامبی‌محور را به اثری ماندگار بدل می‌کنند. در طول سال‌ها، فیلم‌های زامبی‌محور متعددی به پرده‌ی سینما راه یافته‌اند؛ آثاری که البته همگی در یک سطح نبوده‌اند. برخی به‌ سبب روایت انسانی و دراماتیکی که در بطن خود دارند می‌درخشند و برخی دیگر با بهره‌گیری از طراحی گریم سطح بالا و جلوه‌های ویژه‌ی خیره‌ کننده، نسخه‌های واقعا وحشتناکی از مردگان متحرک را به نمایش می‌گذارند.

یورگوس لانتیموس در سال‌های اخیر به یکی از معدود فیلم‌سازانی بدل شده که حصورش در یک فیلم، انتظار مشخصی ایجاد می‌کند؛ مخاطب می‌داند که قرار است با  جهان داستانی آشنا شود که قواعد آشنای سینما را به چالش می‌کشد. سینمای لانتیموس سینمای ناهنجاری است؛ ناهنجاری  به‌معنای آشوب نیست، بلکه به‌معنای انحراف آگاهانه از منطق‌های پذیرفته‌شده است. او همواره انسان را در شرایطی غیرطبیعی قرار می‌دهد تا نشان دهد آن‌چه «طبیعی» می‌نامیم، اغلب محصول عادت، قدرت و اجبار است. فیلم بوگونیا (Bugonia)، ادامه همین مسیر است.

 وقتی خبر ساخت ۲۸ سال بعد (28 Years Later) منتشر شد، بسیاری بدبینانه فکر می‌کردند با تکرار صرف، و تلاشی تجاری برای بازگرداندن خاطرات خوش فیلم زامبی‌محور بیست و چند سال پیش مواجه می‌شوند. اما بازگشت دوباره‌ بویل و گارلند به همان جهان، به شکلی کاملاً متفاوت رخ داده است: همکاری آنان صرفا دنباله فرمول موفق گذشته نیست، بلکه تلاشی تامل‌برانگیز برای مطرح کردن پرسش‌های نفسگیر فیلم اول است. این بازگشت، هم به تأثیرهای فرهنگی فیلم اول وفادار است، و هم دغدغه‌هایی مانند آسیب‌پذیری، قدرت، و تنهایی جمعی که دو دهه پیش مطرح شده بودند را دوباره به شکلی نوین بیان می‌کند. این‌بار اما صدا رساتر، فضا پر تب‌وتاب‌تر و پرسش‌ها مهم‌تر از همیشه‌اند.