یورگوس لانتیموس در سالهای اخیر به یکی از معدود فیلمسازانی بدل شده که حصورش در یک فیلم، انتظار مشخصی ایجاد میکند؛ مخاطب میداند که قرار است با جهان داستانی آشنا شود که قواعد آشنای سینما را به چالش میکشد. سینمای لانتیموس سینمای ناهنجاری است؛ ناهنجاری بهمعنای آشوب نیست، بلکه بهمعنای انحراف آگاهانه از منطقهای پذیرفتهشده است. او همواره انسان را در شرایطی غیرطبیعی قرار میدهد تا نشان دهد آنچه «طبیعی» مینامیم، اغلب محصول عادت، قدرت و اجبار است. فیلم بوگونیا (Bugonia)، ادامه همین مسیر است.
لانتیموس در «بوگونیا» بار دیگر نشان میدهد که سینما هنوز میتواند محل پرسش باشد؛ پرسش درباره جامعه، قدرت، معنا و باور.