«دیوانهخانه زری بوره» بیش از آنکه روایتی خطی و مقطعی درباره چند شخصیت روانپریش باشد، در واقع تأملی است در باب مفهوم قدرت، ظلم، عقده، حقارت و طردشدن. نمایش میکوشد نشان دهد مرز میان عقل و جنون نه صرفا یک حقیقت محض، بلکه لایههایی است که بر خاستگاهی اجتماعی منطبق میشود. از این منظر، اثر تازه همایون غنیزاده را میتوان دعوتی برای تفکری عمیق و بازاندیشی در نسبت انسان با هنجارهای روز جامعه دانست؛ دعوتی که گاهی با طنزی ظریف و البته شدیدا سیاه، گاهی هجوآمیز و جَفنگ و گاهی هم هولناک بازگو میشود. اثری که همانند سایر کارهای غنیزاده چه در تئاتر و چه در سینما، مخاطب خاص خود را دارد و اصلا قرار نیست همگی از آن لذت ببرند و راضی سالن را ترک کنند !