از قاهره تا بیروت، از نابلس تا ریاض، زنان نویسنده عرب در نیم قرن اخیر صدایی بیسابقه به ادبیات جهان عرب بخشیدهاند. آنها نه فقط از اشغال و جنگ، که از تنهایی، بدن، عشق و شورش علیه سنتهای خفهکننده نوشتهاند. با این حال، بسیاری از این صداها در ایران ناشناخته ماندهاند. این مقاله نقشهای خواندنی از ده رماننویس زن عرب ترسیم میکند که آثارشان به فارسی ترجمه شده است؛ از نوال السعداویِ مصری تا جوخه الحارثیِ عمانی، با مروری بر شاخصترین اثر هر یک.
