«چه کسی پدرم را کشت؟» نوشته ادوئار لوئی، با ترجمهی نگار یونسزاده در نشر اوزالید، از آن کتابهایی است که تجربهی شخصی را به پرسشی اجتماعی و جهانی تبدیل میکند.
«چشمهای اینشتین» از آن کتابهایی است که بیهیاهو پیش میرود اما آرامآرام جهان خود را بر خواننده آشکار میکند. ساناز اسدی در این نوولا، با تکیه بر نگاه یک کودک و در بستری آشنا از کارخانه، فوتبال و زندگی خانوادگی، روایتی خلق کرده که هم قصهای شخصی است و هم بازتابی از حافظه جمعی و تجربه اجتماعی یک شهر.
یادداشتی درباره «اول خیابون قنات» نوشته محمد چرمشیر که در نشرچشمه منتشر شده؛ این نوولا روایتی از شیوه حرف زدن، قصهگویی و بخشی از حافظه فرهنگی تهران است که آرامآرام از زندگی روزمره فاصله گرفته است.
