برچسب نوفل لوشاتو

آقای قطب‌زاده حرکاتی می‌کرد که برای بسیاری سؤال‌برانگیز بود. او به هیچ عنوان مسائل مذهبی را رعایت نمی‌کرد. این طیف از افراد، دم از اسلام می‌زدند، اما حرکاتی که انجام می‌دادند زیبنده نبود. به همین خاطر نتوانستند ما را جذب کنند. وقتی مواضع و برخوردهایشان را نگاه می‌کردیم، می‌دیدیم عمدتاً ظاهرسازی می‌کنند.

ایرانِ سال ۵۷ در سایه روشن خون و آتش برای بسیاری از سیاستمداران درک‌ناپذیر شده بود. شاه ناتوان در انتظار رخ دادن معجزه‌ای بود. از آن دسته معجزاتی که در کودکی به سراغش می‌آمد. برای همین هم بود که وقتی اولین بار نام بختیار را برای تشکیل دولت جدید پیش او آوردند، گفت: «فکر نمی‌کنم انتخاب مناسبی باشد!»

امام در پاریس با رسانه‌های گوناگون مصاحبه و خطوط اصلی حکومت اسلامی را ترسیم می‌کردند. کافی است که انسان متن آن مصاحبه‌ها را بخواند و بعد آن اصول را در اعمال امام به هنگام حضور در ایران و در نوشته‌های ایشان دنبال کند. تفاوت‌ها بسیار اندک است که آن هم بر اساس شرایطی که پیش آمده، اتفاق افتاده‌است.

سیدجلال تهرانی به لحاظ شخصیت و سابقه تاریخی فردی نبود که سینه چاک سلطنت و شخص محمدرضا پهلوی باشد. از این رو برخی احتمال داده‌اند که او درصدد بود تا با اتخاذ شیوه‌ای مسالمت‌آمیز قدرت را از پهلوی‌ها به انقلابیون منتقل کند. با این حال امام‌خمینی حتی ایفای همین نقش را نیز برنمی‌تابید، چون شورای سلطنت را از اساس غیرقانونی می‌دانست و معتقد بود که نهاد‌های برآمده از رژیم پهلوی نمی‌توانند مردم را نمایندگی کنند

مهندس عزت‌الله سحابی: «در دولت موقت با اصرار مرحوم مطهری و شاید خود امام، مهندس بازرگان دکتر کریم سنجابی را به سمت وزیر امور خارجه منصوب کرد، ولی در تیر ۱۳۵۸ از این مسئولیت استعفا کرد و پس از آن مایل به همکاری با دولت نبود. علت این عدم‌تمایل، حس رقابت با شخص مهندس بازرگان و اقدامات دکتر یزدی و دکتر روحانی در سفارت ایران در امریکا و شایعه پیدا کردن مدارکی علیه دوستان یا خانواده وی بود که موجب می‌شد همبستگی و صمیمیت وی با دولت موقت مخدوش شود...»