برچسب نواب صفوی

سید محمود موسوی از 18 سالگی پا در خط انقلاب می‌گذارد و به‌عنوان یک بازاریِ فعال سیاسی برای آگاهی مردم تلاش می‌کند، همه‌ سختی‌ها را به جان می‌خرد، زندانی می‌شود، شکنجه می‌شود‌؛ اما دست از مبارزه برنمی‌دارد. او آن زمان با وجود همه‌ شکنجه‌ها امید داشته که دودمان طاغوت در هم شکسته می‌شود. خوشحال است از این پیروزی، هرچند پس از آن عده‌ای آزارش می‌دهند، کنایه می‌زنند، به جای دل‌جویی، دل می‌شکنند. او حتی هشت سال دفاع مقدس هم آرام نمی‌نشیند و به همراه پسر ارشدش، سید محسن موسوی و برادرزاده‌هایش راهی میدان جنگ می‌شود تا آنجا که سید محسن، پسرش شهید می‌شود و رهبر معظم انقلاب به سید‌محمود موسوی لقب «ابوشهید» می‌دهد.

علی بهاری: «رفتار شهید نواب در دادگاه، خیلی جالب بود. لباس روحانیت را از ایشان گرفته و پالتوی سرداری به تنش کرده بودند! خبرنگار‌ها ریختند که عکس بگیرند. شهید نواب شال سبزش را از کمر باز کرد که به سرش ببندد که سرگرد بهزادنیا نماینده دادستان آمد و شال را از او گرفت و گفت بیشتر از این به لباس روحانیت توهین نکن! شهید نواب شال را از دستش بیرون کشید و گفت به جدم قسم با همین لباس کشته می‌شوم!»

آ‌یت‌الله مستجابی: «در راهپیمایی ۲۷‌خرداد در نزدیکی مجلس، سرتیپ دفتری به من گفت کجا می‌روید؟ گفتم به سوی مجلس، طبق دستور آیت‌الله کاشانی. او در جواب گفت من هم دستور داده‌ام، نگذارند شما حرکت کنید! مردم بعد از این سخن، حرکت کردند. سرتیپ دفتری با چوب دستی‌اش به پای من زد، من هم با پاهایم به سینه‌اش زدم و او به زمین افتاد! دفتری دستور زدن داد. اول با قنداقه تفنگ سپس با سر نیزه و بعد با فشنگ!...»

من در سخت‌ترین روز‌های حیاتم، هیچ‌وقت ناامید نشده‌ام! در طول عمرم اسطوره‌هایی را دیدم که با تمام وجود و شور و امید به استقبال شهادت رفتند. شهیدان سیدمجتبی نواب صفوی، سیدعبدالحسین واحدی، خلیل طهماسبی، سید محمد واحدی و... از این قبیل بودند. ما این روز‌ها خبر‌های تلخی می‌شنویم، صحنه‌های تلخی می‌بینیم، اما امید خود را از دست نمی‌دهیم. مؤمن اساساً باید همینطور باشد، وگرنه فرق او با کافر چیست؟