مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
انسان معاصر، از آنجا که چند دهه در نظمی اجتماعی و نسبتا باثبات زیسته، به تصویری خاص از زندگی عادت کرده است؛ تحصیل میکند، شغلی به دست میآورد، درآمدش افزایش مییابد، ازدواج میکند، فرزند میآورد، خانه میخرد، پسانداز میکند و موقعیت حرفهای و اجتماعی خود را توسعه میدهد.
داگلاس نورث در کتاب «خشونت و نظمهای اجتماعی» کشورهای دسترسی باز و دسترسی محدود را از هم تفکیک میکند و بر آن است که شاید اصلیترین عامل توسعهیافتگی یا توسعهنیافتگی کشورها را در همین تمایز باید جست. اما این دو به چه معنا هستند؟ مختصراً میتوان گفت در نظم دسترسی محدود فرادستان یا طبقه مسلط دسترسی به امتیازاتی همچون حقوق مالکیت و منابع و رقابت و سازمانها را تنها به همان اعضای مسلط محدود میکنند.
یکی از سوالاتی که همواره ذهن انسان را مشغول داشته این است که آدمی برای کار زندگی میکند یا برای زندگی کار میکند؟ برای پاسخ به این سوا ل بهتر است به نسبت کار واوقات فراغت پرداخته شود.آیا کار وفراغت متضاد همدیگر هستند یا مکمل همدیگر؟ پیش از انقلاب صنعتی مرز بین کارو فراغت نامحسوس بود؛ عمدتا اشتغال به کاردرخانه ومحدوده نزدیک آن وجود داشت واعضای خانواده همه باهم به کار و بعد از آن استراحت میپرداختند. یعنی محتوا و فرم این دو مفهوم در هم تنیده بود وفراغت به معنای کنونی آن وجود نداشت؛ مخصوصا برای طبقات پایین جامعه. رد پای این دو مفهوم را میتوان پس از انقلاب صنعتی اول پیگیری کرد.
حوزه / سبک زندگی اربعینی، فراتر از یک سفر زیارتی یا آیینی محدود به ایام خاص، الگویی از زیست مؤمنانه و اجتماعی است که در آن مهربانی، ایثار، مسئولیتپذیری، صبر و رعایت حقوق دیگران به بخشی از رفتار روزمره انسان تبدیل میشود؛ الگویی که در کنار شور حسینی، جلوهای کمنظیر از نظمپذیری و نظاممندی خودجوش میلیونها انسان را به نمایش میگذارد و میتواند الهامبخش شکلگیری جامعهای اخلاقمدار، قانونمند و مسئولیتپذیر