برچسب نجوم

بیگ بنگ: در میان قریب به 60 بارش شهابی سال، بارش برساوشی که در شب‌های بیست و یکم و بیست و دوم مرداد هر سال به اوج خود می‌رسد از همه معروف‌تر و محبوب‌تر است؛ نه به‌‌دلیل این‌که تعداد شهاب‌هایش از همه بیشتر است، بلکه به‌دلیل زمان به اوج رسیدن شهاب‌هایش و هوای مطبوع شب‌های گرم تابستان در نیمکره شمالی زمین به همراه احتمال بالای صاف‌بودن آسمان شب‌های تابستان در کنار فصل تعطیلی دانشگاه‌ها و مدارس موجب شده تا همواره شهاب‌های بارش شهابی برساوشی مشتری بیشتری از بارش‌های شهابی دیگر سال داشته باشد.

بیگ بنگ: وقتی این نقش آسمانی با تمام ستارگانش به خوبی دیده شود شبیه یک چنگ است. برای مدت ها تصور بر این بود که یک کرکس چنگ را در آسمان نگاه داشته است. شلیاق صورت فلکی کوچکی است که نام خود را از یک آلت موسیقی تاردار گرفته است و مشهور است که در عهد عتیق مورد استفاده قرار می گرفته و هنوز هم در برخی از نقاط یونان استفاده می شود. زمان رسیدن به نصف النهار 24 مرداد و مساحت آن 286 درجه مربع می باشد.

بیگ بنگ: پرتوهای لیزر می توانند «حالات فشرده» ایجاد کنند که از آنها می توان در تولید ماده منفی استفاده کرد. ماده منفی به نوبه خود می تواند به منظور باز کردن و پایدار نگاه داشتن کرمچاله ها مورد استفاده قرار بگیرد.

بیگ بنگ: ماه در یکشنبه ۱۹ مرداد، دهم آگوست نه تنها از هر شب دیگر در سال ۲۰۱۴ بزرگتر به نظر می‌رسید بلکه در بیست سال گذشته هم ماه به این بزرگی در آسمان دیده نشده بود. این ماه در آسمان بریتانیا ۱۴ درصد بزرگتر و ۳۰ درصد درخشانتر از زمانی بود که در دورترین فاصله از زمین قرار دارد.

بیگ بنگ: بشر از دیرباز با کنجکاوی به آسمان می‌نگریست و شاهد پدیده‌هایی همچون مقارنه و اختفاء اجرام آسمانی، خسوف، کسوف، شهاب‌باران و… بوده است. شاید بتوان گفت شهاب باران بیش از دیگر رخدادهای آسمانی مورد علاقه و توجه مردمان همه اعصار بوده است، زیرا از یک سو برای مشاهده این پدیده به ابزار خاصی نیاز نیست و از سوی دیگر بی شک تمام​ انسان ها در طول عمر خود حداقل یک بار شاهد عبور شهابی در آسمان بوده اند.

بیگ بنگ: باور اینشتین به یک جهان ایستا اگر چه با مشاهدات آن زمان تطابق کامل داشت، اما با معادلات نسبیت عام خود وی در تضاد بود، چرا که در چنین حالتی اجرام می بایست جذب همدیگر می شدند، که نتیجه آن فروپاشی جهان بود.

بیگ بنگ: تیمی از دانشمندان به رهبری منجمان دانشگاه وارویک انگلستان دریافته‌اند تعدادی از تنهاترین ابرنواخترهای جهان احتمالا از برخورد ستاره‌های کوتوله سفید با ستاره‌های نوترونی شکل گرفته‌اند.