برچسب نبرد

در حقوق بین‌الملل بشردوستانه، دانشگاه‌ها و مراکز علمی به‌عنوان اشیای غیرنظامی تحت حمایت کامل قرار دارند و هرگونه حمله به آن‌ها در غیاب ضرورت نظامی اثبات‌شده، نقض صریح اصل تفکیک و مصداق بالقوه «جنایت جنگی» محسوب می‌شود. با این حال، در چارچوب تحلیل حقوقی مخاصمات مسلحانه، هدف قرار گرفتن زیرساخت‌های علمی نه‌تنها تخریب فیزیکی، بلکه تضعیف بنیادهای توسعه انسانی و نقض تعهدات الزام‌آور مندرج در کنوانسیون‌های ژنو ۱۹۴۹ تلقی می‌گردد.

حمیدرضا انصاری با تأکید بر ماهیت چندلایه تقابل کنونی می‌گوید: دشمن با هدف تضعیف وحدت داخلی و تخریب هویت تاریخی ایران وارد میدان شده، اما این اقدامات می‌تواند به تقویت انسجام ملی و بازتعریف مقاومت منجر شود.

حکیمه سقایی‌بی‌ریا با انتقاد از رویکرد قدرت‌های غربی و اسرائیل، تأکید می‌کند: در صورت عدم «تنبیه متجاوز»، چرخه‌ای معیوب از ناامنی و درگیری تکرار خواهد شد که موجودیت و ثبات ایران را تهدید می‌کند.

سید علی علم‌الهدی با تأکید بر ابعاد راهبردی تقابل می‌گوید: هرگونه توافق موقت بدون ایجاد بازدارندگی مؤثر، می‌تواند صرفاً به طرف مقابل فرصت بازسازی و تکرار فشارها را بدهد.

کیومرث اشتریان با تأکید بر اینکه جنگ به ایران تحمیل شده، می‌گوید: در شرایط کنونی، نه شتاب‌زدگی در پایان جنگ، بلکه مقاومت هوشمندانه و پرهیز از گسترش جبهه‌ها، کلید عبور از بحران و شکل‌دهی به نظم امنیتی جدید در منطقه است.