برچسب نابینایان

پُشت آن مردمک های ساکن و ساکت که خیره شده اند به محلی نامعلوم، «فریبا» کلی رنگ می بیند، دست می کشد به کُرک های آویخته بر دار قالی، می شمارد و خفت می زند. رنگ ها منظم کنار هم چیده شده اند و از بین آنها اسلیمی تازه ای سربرآورده است.

زیر سایه‌ برج های آجری و وعده‌های نیمه ‌تمام، اصفهان هنوز شهری است که برای نابینایانش قانونی نابینا دارد. مسیر قانون‌ مداری، خم می‌شود، می‌پیچد و درست جایی گم می‌شود که نقطه‌ های قرمز پونز روی نقشه تمام می‌شوند. زیر هر پونز، خیابانی است که نامش روشن است اما مسیرش تاریک. قانونِ حمایت روی کاغذ مانده و شهر روی فراموشی ساخته شده؛ مثل نقشه ‌ای که لایه‌ هایش در هم رفته باشد و هیچ مسیر دسترس ‌پذیری از دلش بیرون نزند.

من نابینا به دنیا آمدم، اما هیچ‌وقت نخواستم دیده نشوم…این جمله‌ی آرام زهرا بهرامی، دختر ۲۵ ساله‌ای از شهرستان مبارکه است؛ دختری که توان دیدن زندگی را از زاویه‌ای دارد که بسیاری از ما هرگز تجربه‌اش نکرده‌ایم.