زندهیاد مهدویدامغانی، از معدود برجایماندگان نسل دانشمندان بسیاردان یک سده اخیر بود که همواره نام او، فرزانگانی چون علامه بدیعالزمان فروزانفر و علامه محمد قزوینی را به یاد میآورد. ایران و تشیع، همواره دو مونس جان و مایه شادی روان استاد مهدوی بود. صفای باطن، تدین، رقت قلب و ارادت خاصش به اهل بیت علیهم السلام، وی را از دیگر دوستانش ممتاز کرده بود.
