برچسب معلولیت

رئیس سازمان بهزیستی کشور با بیان اینکه یک میلیون و ۵۵۰هزار معلول، ۲۸۷هزار زن سرپرست خانوار و... تحت پوشش این نهاد حمایتی قرار دارند، گفت: سالانه ۶۷ هزار تصادف جاده‌ای منجر به معلولیت در کشور داریم که بخش بزرگی از آنها به جامعه بهزیستی افزوده می‌شوند.

رئیس سازمان بهزیستی کشور گفت: براساس پیمایش بزرگ، ۲۹۷ هزار خانواری سازمان بهزیستی که در ۱۹ استان کشور انجام شد، ۱۱ درصد جامعه ایران را افراد دارای معلولیت تشکیل می‌دهند که البته این وضعیت در میانگین جهانی ۱۵ درصد است.

معاون وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی و رییس سازمان بهزیستی گفت: افزون بر ۱۱ درصد جمعیت کشور معادل ۱۰ میلیون نفر، بر طبق پیمایش ملی شیوع‌شناسی معلولیت که در ۲۹۷ هزار خانوار جامعه هدف بهزیستی انجام شد، معلول هستند.

فردی مبتلابه «سندرم دان» به همراه مادرش چشم در چشم از روبروی شما می‌گذرد و یا نگاه شما در گوشه‌ای از خیابان به فردی روی صندلی چرخ‌دار می­افتد که به‌زحمت برای گذر از مانعی در حال تلاش است. همکار جدیدی به شما معرفی‌شده و متوجه می‌شوید که او اختلال بینایی دارد و یا اینکه از ناحیه پا یا دست خود دچار محدودیت‌هایی است. واکنش شما در چنین شرایطی چیست؟ در مواجهه با افراد دارای معلولیت جسمی یا ذهنی چگونه رفتار می‌کنید؟ اصلاً چگونه باید رفتار کنید که از یک‌سو موجب رنجش این دسته از افراد نشوید و از سوی دیگر احساس کنید رسالت انسانی و اجتماعی خود را درست انجام داده‌اید؟ نحوه برخورد شما با این دسته از افراد، نقشی تعیین‌کننده در میزان مشارکت و حضور آنان در جامعه دارد.

ده‌ساله بود که پدرش مُرد؛ یک شب سرد پاییزی که نیما در عالم خواب، رؤیاهای کودکی‌اش را جست‌وجو و در دنیایی دیگر سیر می‌کرد، پدر سکته کرد و فرزند نابینای خود را برای همیشه تنها گذاشت؛ کودکی که به دلیل شرایط خاص خود، وابستگی شدیدی به پدر داشت و در همه‌وقت کنارش بود. دست در دست او به مدرسه و مهمانی و پارک و… می‌رفت و دنیای رنگارنگ را به‌واسطه او می‌دید. فقدان پدر در کودکی، برای نیما سخت و طاقت‌فرسا بود؛ اما غرق‌شدن در رؤیاهای کودکی باعث شد تا او کم‌کم به نبود پدر عادت کند و با مادرش بیشتر خو بگیرد: «مادرم خیلی تلاش کرد تا جای خالی پدر را برایم پر کند؛ درواقع او هم مادر بود و هم پدر.»