برچسب معلولیت

شروع قصه ما با مریم مجیدی درچه، همین جا، پشت در اتاق تمیز و کوچک تحریریه بود؛ جایی که همه‌چیز آماده شد براییک گفت و گوی مفصل، به جز پله‌هایی که با سماجت همیشگی‌شان، میان راهرو و اتاق فاصله انداخته بودند؛ چرخ ویلچر او با کمک دیگرانیکییکی از حدود 40 پله بالا آمد تا تصویری از امید و اتحاد برای دستیابی به حقی بی‌دغدغه و برابر باشد که باید نصیب همه شهروندان گردد. با زنی وارد گفت و گو شدیم با سابقه سال‌ها مقاومت، تحصیل، سرپرستی خانواده، تلاش برای حقوق شهروندی و مطالبه‌گری بی‌وقفه تا از زیستن با محدودیت حرکتی، تجربه مدرسه و دانشگاه، مادری و ازدواج، نبرد با پله‌های زندگی، قانون، رسانه، دین و فرهنگ جامعه حرف بزند؛ از فردایی که حق دسترسی باید برای همه شهروندان باشد نه لطف و ترحم.از این زن مطالبه گر معلول اصفهانی، حرف‌هایی شنیدیم که سایه‌ای از دغدغه‌های بزرگ بر دوش داشت؛ زنی با صورتی گشاده و پاهایی که سهم چند دهه از زندگی را به ویلچر سپرده‌اند؛ هر سؤال، ادامهٔ همان صعود و جست‌وجوی حقی است که باید در شریان‌های قانون جریان داشته باشد.

گاهی آدم ها با داستان های راستان گونه از زخم هایی که با هنرمندی تمام تبدیل به گلخانه های اهل دل شده است فلسفه  انسایت را با تمام نقصان هایش فهمیده اند. آنجایی که آدم ها به بهانه زمین خوردن، نشکستن! بلکه، شکفتن! و زمین خوردن را، پله ای برای صعود کردند.