مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
نامه هایی که میان امام حسن (ع) و معاویه نوشته شده، زیاد نیست و جمعا -طبق آنچه ابو الفرج و دیگران نوشته اند- از پنج نامه بیشتر نیست. معاویه حاضر به واگذاری خلافت به امام (ع) نبود و پس از شهادت امیر مؤمنان (ع) بی پرواتر شده بود. با این وجود، مطالعه این نامهها، به خوبی مشی امام دوم شیعیان در مواجهه با آن شرایط پیچیده و معاویه روایت میکند.
رمان «اعترافات کاتب کشتهشده» تصویرگر بیتعارف و حقیقی جبهه ناپاکان و موجودات نامشروعی است که مقابل امام حسین (ع) صف کشیده و به کشتن آنحضرت مبادرت کردند. اینرمان همچنین از مظلومیت تاریخ و مردمی میگوید که فریب دروغها و تاریخ جعلی حاکمان جور را خورده و باعث رقمخوردن مصیبت میشوند.
در قرائت اموی از ماجرای صلح امام حسن (ع) تمام بار ماجرا بر دوش آنحضرت افتاده و اینکه ایشان تمایلی به ریختهشدن خون مردم نداشت. ابنکثیر بهعنوان یکی از نمایندههای تفکر اموی، در جای جای کلمات خود بر ایننکته تاکید دارد که امام حسن (ع) رغبتی به جنگ نداشت و این کوفیان بودند که او را وادار به جنگ با معاویه کردند.
پس از رسیدن محمد بن حنفیه به نزد امام (ع)، حسن بن علی (ع) پیش رفت و نیزه و علم سپاه را گرفته و به سمت شتر حمله برد. امام حسن (ع) موفق شد خود را به شتر رسانده و پاهای ناقه سرخموی جمل را پی (قطع) کرده و شتر را بخواباند.
مغیره و مروان بن حکم ازجمله کارگزاران معاویه بودند که دشنام زیادی به امام علی (ع) میدادند؛ طوریکه امام حسن (ع) روزی در پاسخ به دشنامگوییهای مروان گفت: «خداوند پدرت را به زبان رسول خدا (ص) لعن کرد در حالیکه تو در پشت او بودی؛ آنجا که رسول خدا فرمود خداوند حکم بن ابیالعاص و فرزندانش را لعنت کند!»
اشعث بن قیس و جریر بن عبدالله را از کینهتوزان نسبت به امیرالمومنین (ع) میدانند. اشعث چنان رابطه تیرهای با امام علی (ع) داشت که حتی آنحضرت را تهدید هم میکرد. امام (ع) گاهی پاسخ او را داده و میگفت: «مرا به مرگ میترسانی؟ از مرگ باکی ندارم.» سپس دستور داد برای دستگیری او غل و زنجیر بیاورند که با تقاضای دیگران از اشعث گذشت.
تصور کنیم لشکر امام علی(ع) به سخنان حضرت گوش فرا داده و به جای پذیرش حکمیت و سازش با معاویه، صبر و استقامت به خرج داده و جنگ را تا پیروزی بر لشکر معاویه ادامه می دادند، این بحران برای همیشه حل می شد، معاویه و عمرو یا کشته شده و یا اسیر می شدند و فرزند ابی سفیان هرگز فرصت نمی یافت...