برچسب مسعود پیرهادی

تاریخ، همیشه با قدرت‌ها نوشته نشده است؛ گاهی با خون نوشته شده است. آنچه عاشورا را پس از چهارده قرن زنده نگه داشته، نه شمشیرهای سپاه یزید، بلکه قطرات خون مظلومی است که خدا اراده کرد تا «ثارالله» باشد؛ خونی که از زمین فراتر رفت و در رگ‌های تاریخ جاری شد. از همین رو، هرگاه ملتی توانسته است میان امروز خود و عاشورا پلی برقرار کند، از یک اجتماع پراکنده به یک امت تاریخی تبدیل شده است.

جنگ و بحران، فقط میدان نبرد و عرصه سیاست نیست؛ پیش از آنکه در مرزها و جغرافیا رخ دهد، در سبک زندگی، نوع نگاه، الگوی مصرف، سطح انتظارات و کیفیت روابط میان مردم و حاکمان خود را نشان می‌دهد. بسیاری از ملت‌ها نه در میدان جنگ، بلکه در ناتوانی از سازگار شدن با اقتضائات روزهای سخت آسیب دیده‌اند.

در تاریخ ملت‌ها، کم نیستند کشورهایی که با مرگ یک پادشاه، یک رئیس‌جمهور، یک فرمانده یا حتی یک دانشمند برجسته، دچار بحران و آشفتگی شده‌اند. گاه یک ترور، یک حادثه یا یک شکست نظامی، سرنوشت یک کشور را برای دهه‌ها تغییر داده است.

ملت‌ها معمولا در میدان نبرد از میان نمی‌روند؛ پیش از آن، در ذهن و محاسبات خود شکست می‌خورند. تاریخ، بارها این حقیقت را به خود دیده است؛ آن‌گاه که گروهی، واقعیت قدرت دشمن را انکار کردند و با توهمِ پیروزیِ آسان به استقبال شکست رفتند و آن‌گاه که گروهی دیگر، چنان از هیبت دشمن هراسیدند که پیش از آغاز نبرد، پرچم تسلیم را برافراشتند.

روز خبرنگار، تنها بزرگداشت یک شغل نیست؛ تجلیل از یکی از مهم‌ترین اضلاع قدرت ملی است. اگر سیاست، تصمیم می‌گیرد؛ اقتصاد، تولید می‌کند و امنیت، محافظت می‌کند، این رسانه است که معنا می‌بخشد.

سرمایه اصلی انسان، نه پول است، نه استعداد؛ بلکه «زمان» است. پول را می‌توان دوباره به دست آورد، استعداد را می‌توان پرورش داد، اما هیچ‌کس حتی یک دقیقه از عمرِ رفته را نمی‌تواند بازگرداند. «ان الانسان لفی خسر»