برچسب مریم فروغی

اگر اهل زیر و بالا کردن شبکه‌های اجتماعی بوده باشید، احتمالاً در هفته‌ای که گذشت توییت یکی از فعالان مدنی را به نحوی خوانده‌اید. اطلاعات این توییت برداشته‌شده از آمارهای معاونت اقتصادی اتاق بازرگانی و در رابطه با نیروی کار زنان در سال 1397 است. بر اساس آنچه اعلام شده، 2/40 میلیون نفر زن در ایران زندگی می‌کنند که از این میان 33 میلیون نفرشان در سن اشتغال قرار دارند؛ اما حیرت‌انگیز آن است که فقط 3/4 میلیون زن شاغل داریم و البته اگر ملاکمان شغل تمام‌وقت باشد، این عدد به 3/1 میلیون نفر می‌رسد. 

یک انسان به نام «رومینا» مرده است. عبارت درست‌ترش این است: کشته شده است. این چند روز اگر پیام‌رسان‌ها یا شبکه‌های اجتماعی و وبسایت بیشتر خبرگزاری‌های فارسی‌زبان داخلی و خارج‌نشین را باز کنیم، تیتر یک همین خبر است. بازار موافقت و مخالفت هم مانند همیشه داغ است. آنچه می‌دانیم در ارتباط بودن دختر نوجوانی 13ساله […]

شایعه طرح ازدواج اجباری اولین‌بار نیست که در شبکه‌های اجتماعی داغ می‌شود؛ اما شاید بتوان گفت که هرگز تا این حد جدی مطرح نشده بود. تا جایی که با تکیه بر روی کار آمدن مجلس جدید و زمزمه‌هایی که درباره نظرات نمایندگانش مطرح است، برای بسیاری از مردم، مطرح‌شدن این مسئله با تمام آنچه پیرامونش بیان می‌شد (همچون گرفتن مالیات از مجردان ثروتمند یا اجبار به سرپرستی‌گرفتن فرزند از جانب زوج‌های بدون فرزند و جز این‌ها نیز) چندان هم غیر قابل باور نبود. گسترش شایعه، یک عمل دسته‌جمعی است. از دیرباز تاکنون نیز شایعه مبتنی بر همین ساز و کار بوده است. 

لورا مالوی به‌دنبال این بود که کجا و چگونه، فیلم با بهره‌گیری از الگوهای از پیش موجودِ شیفتگی در سوژه فردی و صورت‌بندی‌های اجتماعی شکل‌دهنده آن، جاذبه بیشتری پیدا می‌کند. تئوری‌های مبتنی بر روان‌کاوی در دست او سلاحی سیاسی است که نشان می‌دهد چگونه ناخودآگاه جامعه مردسالار به شکل فیلم ساختار می‌دهد و سینما چگونه نگاه خیره مردانه را تولید و بازتولید می‌کند.

شاید این از ویژگی‌های زیستن در دوران جدید باشد که به اقتضای سرعت بیشتر وقوع رخ‌دادها و دسترسی افزون به آنچه رخ می‌دهد، آنچه ملتهبمان می‌سازد را به طرفه‌العینی از پیش چشممان برمی‌دارد. نهایتا جای زخمی می‌ماند کهنه که گه‌گاه رخ‌داد مشابهی خراشی بر خراش می‌افزاید. بازشدن زخم‌ها چیزی نیست که کسی تمایلی به آن داشته باشد.

بتی فریدان، در کتاب «راز ورزی زنانه»، به رسانه‌ها و هم‌دستان دیگرشان، ازجمله چیزی که امروزه در ادبیات تخصصی به آن گفتمان پزشکی و گفتمان روان‌شناسی مرسوم می‌گوییم، از یک منظر مهم می‌تازد. صحبت اصلی فریدان در آن کتاب بر سر آن است که تمامی این‌ها که نامشان برده شد، با استفاده از قدرتی که دارند، شمایلی از زن آرمانی تصویر می‌کنند که کاملاً منطبق با الگوی مرسوم از زن ایدئال است، زنی کاملا در خدمت امیال مردانه (در تمام سطوح ساختاری).