محیطبانان در ایران، ستون فقرات حفظ منابع طبیعیاند؛ اما خودشان به حاشیه رانده شدهاند. فقدان حمایت قانونی، حقوق ناکافی، تبعیض آشکار در پرداختها و نبود تجهیزات، شغلی بهشدت پرخطر را به شغلی فراموششده تبدیل کرده است. در حالیکه مدیران پشت درهای بسته، حقوق چند ده میلیونی دریافت میکنند، محیطبانان با دست خالی در کوه و بیابان با مرگ دستوپنجه نرم میکنند. اگر این نابرابری اصلاح نشود، حفاظت از محیط زیست تنها روی کاغذ باقی میماند.