برچسب محمود فروزبخش

به‌تازگی روزنامه سازندگی در صفحه اول خود تیتر بسیار درشتی از قول جناب آقای مرعشی آورده‌ است: «مردم می‌خواهند زندگی کنند». صدالبته که مردم می‌خواهند زندگی کنند و این شعار صحیحی است و حکومت اسلامی نیز جز این نمی‌خواهد؛ اما در سوی دیگر، این شعار بال خیال ما را با خود به صدر اسلام می‌برد.

کسانی که به جریان اندیشه در حرکت نظام اسلامی یاری می‌رسانند، دو دسته هستند؛ کسانی که مشخصا درون این حرکت قرار گرفته‌اند و معیار خوبی یا بدی اقدامات خود را مشخصا اهداف نظام اسلامی دانند، دسته دوم عالمان و متفکرانی هستند که حرکت شخصی خود را بیرون از حرکت نظام اسلامی تعریف کرده‌اند، اما به واسطه نوع حضور اندیشه و درخشش معرفتی آنان به طور غیر مستقیم نظام اسلامی از آنان بهره می‌برد. استاد محمدرضا حکیمی از دسته دوم بود. محمدرضا حکیمی را چه از حیث نظر و چه در زندگانی عملی بی‌شک باید از آرمان‌گرایان و عدالت‌خواهان به حساب آورد.

اصفهان مشروطه را به شخصیتی مانند حاج آقانورالله باید شناخت و اصفهان پیش از انقلاب اسلامی را عمدتابا نام آیت‌الله خادمی می‌شناسند؛ اما در این میانه، شخصیت‌هایی وجود دارند که چندان شناخته‌شده نیستند؛ زیرا زمانه بین دو انقلاب چندان زمانه برجسته‌ای نیست و ما می دانیم که هر زمانه‌ای ظرفیتی دارد و بنا نیست در هر زمانه‌ای هر کاری بتوان انجام داد؛ بلکه این زمانه است که ظرفیت خاص خود را دارد.

علی و حسین همدانیان دو چهره بزرگ اقتصادی در تاریخ معاصر اصفهان هستند. علی (۱۳۴۲-۱۲۸۰) برادر بزرگ‌تر بود. او هنگام فوتش، اولین سرمایه‌دار ایران بود.

هرگاه نام بانو نصرت‌السادات امین به گوش می‌رسد، بلادرنگ از آن صحبت می‌شود که او بانویی اصفهانی بود که ازلحاظ علمی به درجه «اجتهاد» رسیده بود.