برچسب مجید بربری

حسین این انگشتر شرف الشمس تو چشم من را بدجوری گرفته، آخرش تو این را ندادی به من.

مجید به قول خودش همه را قرار بود بپیچاند و پیچاند. دم رفتنی هم دست از شوخی کردنش بر نمی‌داشت.

بد و بیراه به تکفیری‌ها می‌گفت با همان حال پر از دردش. خونش هم بند نمی‌آمد. همان جایی که خوابیده بود، پر از خون تازه و لخته شده بود.

مجید از راه رسید. یک دفتر و خودکار هم در دستش بود. با بیشتر آن‌هایی که نشسته بودند روی تخت‌ها و گپ می‌زدند، سلام و علیک داشت. حتی بعضی از آن‌ها برای مجید بلند می‌شدند و جا برایش باز می‌کردند یکی دو نفری هم نِی قلیان را به سمت مجید کج می‌کردند.

من اون دنیا هم اگر برم، باز هم از جیبت می‌کَنَم. خیالت راحت باشه. تو هیچ وقت از دست من راحت نمی‌شی.

عطیه با شنیدن تبریک و تسلیت دیگر مطمئن شد که داداش مجید دیگر نیست. به پهنای صورت اشک می‌ریخت. چنگ زد و صورتش را زخم و زیلی کرد.

خانوم، شما حواستون هست مجید کجا رفته و چی شده؟ خدا او را خریده، برا خودش هم خریده که حتی پیکرش هم برنگشته.