ظفرقندی همچنین درباره افزایش قیمت دارو گفت: افزایش نرخ ارز ترجیحی از ۲۸ هزار و ۵۰۰ تا ۳۸ هزار و ۵۰۰ در سال ۱۴۰۴، میتواند بازار دارویی کشور را تحتالشعاع قرار دهد و باعث گرانی دارو شود.
این بررسی میگوید که به دلیل نوسانات شدید نرخ ارز و ارتباط پایین ایران با مجامع بینالمللی و بهرهوری پایین بهویژه در بخش مواد اولیه و همچنین ضعف مدیریت توزیع دارو، بدهی مراکز دولتی به شرکتهای تولیدکننده دارو بیشتر شده و این فرایند سرمایه در گردش این شرکتها را با مشکل مواجه کرده است.
در روزهای اخیر دارو به شکل بیسابقهای گران شده است. توجیه دولت و وزارت بهداشت به عنوان متولی اصلی، جلوگیری از ورشکستگی داروسازان است و مسلماً در این استدلال، برش بزرگی از حقیقت غایب است؛ دولت نمیخواهد یا نمیتواند برای داروی مردم یارانه بدهد و موج آزادسازی و تعدیل به حیاتیترین نیازمندی زندگی مردم یعنی دارو و سلامت رسیده است.
در روزهای اخیر، سخنان مسعود پزشکیان، رئیسجمهور، در یکی از همایشها بازتاب وسیعی داشت. او به صراحت اعلام کرد: «با حقوق ۲۰ یا ۲۵ میلیون تومان در تهران نمیتوان زندگی کرد.» این جمله نه تنها به شدت در فضای رسانهای کشور مطرح شد بلکه بهطور غیرمستقیم، معضل اساسی جامعه ایران در سالهای اخیر را به چالش کشید: شکاف عمیق میان دستمزدها و هزینههای زندگی.