روایت بانک جهانی از آمار فقر مطلق در دولتهای روحانی و شهید رئیسی
آمارهای بانک جهانی نشان میدهد نسبت جمعیت دارای فقر مطلق به کل جمعیت در دولت روحانی افزایش اما در دولت شهید رئیسی کاهش یافت.
آمارهای بانک جهانی نشان میدهد نسبت جمعیت دارای فقر مطلق به کل جمعیت در دولت روحانی افزایش اما در دولت شهید رئیسی کاهش یافت.
اقتصادنیوز: خودروهایی که تا دیروز انتخابهای حداقلی جوانان بودند، در فاصله تیر ۱۴۰۴ تا تیر ۱۴۰۵ چنان جهش قیمتی را تجربه کردند که فاصله خریدشان نه با چند ماه پسانداز، بلکه با چند سال حداقل دستمزد سنجیده میشود.
گروه اندیشه: دکتر مسعود نیلی در مقاله ای در روزنامه دنیای اقتصاد، به یکی از مهمترین مسایل ایران امروز یعنی یک «خطای راهبردی» پرداخته است. خطای راهبردی و غفلتی که بر اساس آن مسئولان، عددها را نه نماینده زندگی روزمره که تنها اعدادی بدون ارتباط با جامعه ایران می بینند: «خطای راهبردی آنست که این شاخصها را تنها عدد تلقی کنیم و فراموش کنیم که آنها اصلا عدد نیستند، بلکه زندگیاند. زندگی آنانی که امروز بیمارند که یا میتوانند به دارو و درمان دسترسی پیدا کنند و علاج شوند یا حیاتشان به تقدیری که خودمان رقم زدهایم، احاله میشود. زندگی جوانانی که میتوانند شغل پیدا کنند و زندگیهای دیگری را بیافرینند یا به ورطههای ناامیدی، اعتیاد و جرم و جنایت سوق داده شوند.» این مقاله را در ادامه می خوانید:
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از ایبنا، پنجمین نشست از سلسلهنشستهای متنخوانی «مروری بر متون برگزیده ادب فارسی» با حضور اکبر ثبوت، پژوهشگر تاریخ و فلسفه اسلامی، در اندیشگاه فرهنگی سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران برگزار شد.
جوانان امروز شاغلاند، اما زیر خط فقر نفس میکشند؛ نسلی که درآمد دارد اما آینده ندارد. در شهری که اجارهخانه از حقوق ماهانه پیشی میگیرد، «کار کردن» دیگر مترادف «زندگی کردن» نیست.
در اقتصاد خانوار، هزینهها همه یکسان نیستند. برخی هزینهها را میتوان به تعویق انداخت: خرید لباس نو، سفر، تفریح، آموزش تکمیلی، تعمیر خانه، خرید کتاب، پسانداز یا حتی مراجعه غیرفوری به پزشک. اما برخی هزینهها قابلحذف نیستند: خوراک، اجاره یا مسکن، حملونقل پایه، انرژی، داروهای ضروری و حداقلی از ارتباطات. وقتی درآمد واقعی کاهش مییابد، خانوار ابتدا از هزینههای قابل تعویق میزند تا هزینههای حیاتی را حفظ کند. اما اگر فشار ادامه پیدا کند، حتی کیفیت خوراک، درمان و مسکن نیز کاهش مییابد. این لحظه، نقطه خطرناک اقتصاد اجتماعی است؛ جایی که فقر دیگر فقط به معنای کمبود پول نیست، بلکه به معنای فرسایش جسم، ذهن، مهارت، امید و آینده است.