برچسب فروپاشی شوروی

توماس فریدمن، ستون نویس نیویورک تایمز، در مقاله‌ای در سال ۱۹۹۸ در مورد چین نوشت: «اقتصاد این کشور دیر یا زود روندی کند خواهد داشت.» او ادامه داد: «این زمانی است که چین به دولتی مشروع نیاز خواهد داشت... زمانی که ۹۰۰ میلیون روستایی چینی به موبایل دسترسی یافته و شروع به برقراری تماس با هم می‌کنند و به ناگزیر به یک کشور بازتر تبدیل خواهد شد.»

اگرچه برنامه‌های استالین برای جمعی سازی سریع اقتصاد شوروی در نهایت به موفقیت‌هایی دست یافت، اما صنعتی‌سازی و جمعی سازی اجباری آسیب زیادی به مردم و شیوه زندگی شان وارد کرد. در طول زمامداری استالین دولت به طور مداوم منابع را برای حمایت از صنایع سنگین تغییر داد و این کار با هزینه و به ضرر مصرف کنندگان انجام می‌شد. میلیون‌ها کشاورز که حاضر به پذیرش اشتراکی شدن محصولات یا دام‌های شان نبودند تیرباران یا تبعید شدند.

دادگاه‌ها از حزب کمونیست دستور می‌گرفتند و کم‌ترین استقلال عمل را در مقایسه با سایر ارگان‌ها داشتند. در این میان، کا گ ب از استقلال کافی برای اعمال ابتکار عمل مستقل برخوردار بود، زیرا گزارش‌های آن به صورت محرمانه به مقام‌های بالارده ارائه می‌شد. با این وجود، ممکن بود به دلیل ملاحظات اقدامی برای پیگیری گزارش‌ها صورت نگیرد. در نتیجه، کنترل فساد در شوروی اندک بود.

ریشه مشکلات بسیار عمیق اقتصادی کوبا ناشی از ناکارآمدی ساختاری بوده است. فیدل کاسترو در نامه‌ای به "سلیا سانچز" دستیارش نوشته بود: "وقتی این جنگ تمام شود، جنگی طولانی‌تر و بزرگ‌تر برای من آغاز خواهد شد: جنگی که قرار است علیه آنان (ایالات متحده آمریکا) به راه بیندازم. می‌دانم که این سرنوشت واقعی من خواهد بود". این نوشته نشان می‌دهد که انقلاب کوبا با هدف به ارمغان آوردن رفاه برای مردم آن کشور نبود بلکه اساسا پیشبرد برنامه شخصی "فیدل کاسترو" اهمیت داشت.