بچه مردم نوزاد شیرین فجر
«بچه مردم» با فرمی زیبا و رنگی دلنشین با سوژهای نادر که مخاطب تقریباً ذهنیت و تصویری بابت این موضوع ندارد، حرفی عمیق و بزرگ را بهچابکی روایت میکند.
«بچه مردم» با فرمی زیبا و رنگی دلنشین با سوژهای نادر که مخاطب تقریباً ذهنیت و تصویری بابت این موضوع ندارد، حرفی عمیق و بزرگ را بهچابکی روایت میکند.
«بچه مردم» فیلمی فانتزی است که در تیتراژش آمده است که بر اساس تجربه زیستی شخصی ساخته شده؛ اما ردپای اقتباس از داستان تلخ و کوتاه «بچه مردم» جلال آلاحمد بهروشنی در آن دیده میشود.
کاسه را گرفتم دستم. آخرین قاشق تیلیت را که دهان اسماعیل گذاشتم، پاشدم.
در سالهای اخیر همواره یکی از موضوعات موردبحث منتقدان و اهالی فرهنگ در حوزه سینما، جای خالی تولید آثاری با محوریت تاریخ بوده است؛ اما امسال ابراهیم حاتمیکیا بعد از چند سال غیبت در جشنواره فیلم فجر، با اثری متفاوت نسبت به آثار قبلی خویش در جشنواره حاضر شد و مورد تحسین مردم، منتقدان و اصحاب رسانه قرار گرفت.
بالأخره پس از مدتها انتظار و شنیدن اخبار گوناگون، نسخه سینمایی «موسی کلیمالله» به کارگردانی و نویسندگی «ابراهیم حاتمیکیا» را تماشا کردیم.
فیلم سینمایی «موسی کلیمالله» نسخه سینمایی از دو قسمت ابتدایی سریالی به همین نام است که پس از کشوقوسهای فراوان بر سر حضور یا حضورنیافتن آن در جشنواره، درنهایت عوامل فیلم تصمیم بر حضور فیلم در جشنواره گرفتند.
«موسی، ساخته حاتمیکیا»؛ همین تیتر انتظار من را برای دیدن این فیلم بسیار بالا برده بود؛ اینکه حاتمیکیا ادامه پروژهای باشد که سلحشور قرار بوده آن را بسازد برای من این پیشفرض را ساخته بود که قطعاً با اثری خیلی قوی مواجه خواهم بود. رسانهها و تعاریفشان هم به این ذهنیت ضریب داده بودند.
فیلم «موسی کلیمالله» سفری احساسی را به نمایش میگذارد که ما را به عمق داستانی تاریخی و روحانی میبرد.