مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
مرجع خبر، آموزش، فناوری، سرگرمی و دانستنیهای روز
فهرست فیلم های برتر الیور استون
خبر درگذشت او روز دوشنبه در بیانیهای مشترک از سوی خانواده وایزمن و شرکت تولیدیاش، Zipporah Films اعلام شد.
در این بیانیه آمده است: «فردریک وایزمن طی نزدیک به شش دهه، بدنهای بیهمتا از آثار خلق کرد؛ ثبت سینمایی گستردهای از نهادهای اجتماعی معاصر و تجربه زیست انسانی روزمره، عمدتاً در ایالات متحده و فرانسه. فیلمهای او ــ از Titicut Follies (۱۹۶۷) تا تازهترین اثرش Menus-Plaisirs – Les Troisgros (۲۰۲۳) ــ بهسبب پیچیدگی، قدرت روایی و نگاه انسانگرایانهشان مورد ستایش قرار گرفتهاند.»
وایزمن که کارنامه درخشانش در سال ۲۰۱۶ با دریافت اسکار افتخاری از سوی Academy of Motion Picture Arts and Sciences مورد تقدیر قرار گرفت، نزدیک به ۵۰ فیلم را کارگردانی و تهیه کرد. از جمله آثار شاخص او میتوان به City Hall (۲۰۲۰) درباره مدیریت شهری بوستون، Ex Libris: The New York Public Library (۲۰۱۷) درباره کتابخانه عمومی نیویورک و In Jackson Heights (۲۰۱۵) درباره محلهای در منطقه کویینز نیویورک اشاره کرد.
او که اغلب با جنبشهای «سینمای مستقیم» (Direct Cinema) و «وریته» (Cinéma Vérité) پیوند داده میشد، هرگز در مستندهایش مصاحبهای ترتیب نداد یا رویدادی را بازسازی نکرد. وایزمن تنها از نور طبیعی و صدای درونداستانی (دایجتیک) استفاده میکرد و از گفتار متن یا موسیقی متن بهره نمیگرفت. او پیش از آغاز هر پروژه تحقیق اولیه انجام نمیداد و با ذهنی کنجکاو و آماده کشف، سر صحنه حاضر میشد.
او هنگام دریافت اسکار افتخاری در سال ۲۰۱۶ گفت: «ساختن فیلم همیشه یک ماجراجویی است. معمولاً پیش از شروع، هیچ چیز درباره موضوع نمیدانم… هرگز با دیدگاه از پیش تعیینشده یا تز خاصی که بخواهم اثباتش کنم آغاز نمیکنم. پیش از فیلمبرداری هم تحقیقی انجام نمیدهم. معمولاً نمیدانم قرار است چه چیزی فیلمبرداری شود یا در هر روز و هر لحظه با چه چیزی روبهرو خواهم شد.»
وایزمن صدها ساعت از سوژههایش فیلمبرداری میکرد و سپس در فرآیندی فشرده و طولانیِ تدوین ــ که گاه تا ۱۰ ماه به طول میانجامید ــ این حجم عظیم از تصاویر را پالایش میکرد.
با وجود نسبتدادنش به شیوه وریته، او فیلمهایش را بیشتر به «رمانهای بصری» شبیه میدانست تا گزارشهای ژورنالیستی.
وایزمن در بوستون متولد شد. او در کالج ویلیامز تحصیل کرد و سپس وارد دانشکده حقوق دانشگاه ییل شد. پس از فارغالتحصیلی در سال ۱۹۵۴، به خدمت سربازی در ارتش آمریکا فراخوانده شد و دو سال بهعنوان گزارشگر دادگاه خدمت کرد. سپس با استفاده از «قانون جیآی» (GI Bill) برای ادامه تحصیل در رشته حقوق به پاریس رفت. پس از بازگشت به آمریکا، بهعنوان استاد در مؤسسه حقوق و پزشکی دانشگاه بوستون مشغول به کار شد.
در همین دوران بود که به مستندسازی علاقهمند شد و در سال ۱۹۶۳ فیلم نیمهمستند The Cool World را بر اساس رمان وارن میلر درباره زندگی یک باند جوانان در هارلم تهیه کرد. چهار سال بعد، با ساخت Titicut Follies نخستین تجربه کارگردانی خود را رقم زد؛ مستندی درباره زندگی در بیمارستان ایالتی بریجواتر در ماساچوست برای بیماران روانی مجرم.
این فیلم بهدلیل نمایش تکاندهنده رفتارهای غیرانسانی با بیماران، از سوی دیوان عالی ماساچوست از اکران عمومی منع شد و تا سال ۱۹۹۱ تنها بهصورت خصوصی برای متخصصان پزشکی نمایش داده میشد. با این حال، وایزمن از مسیر خود عقب ننشست و در سه سال بعدی، سه فیلم دیگر ساخت.
علاقه دیرینه او به تئاتر و رقص در آثاری چون La Danse: The Paris Opera Ballet (۲۰۰۹) که نگاهی پشتصحنه به باله اپرای پاریس داشت و Crazy Horse (۲۰۱۱) درباره کاباره مشهور پاریسی، نمود یافت.
گرایشهای سیاسی مترقی او نیز در فیلمهایی مانند Welfare (۱۹۷۵) درباره نظام خدمات رفاهی نیویورک مشهود بود، هرچند خود وایزمن علاقهای به فیلمسازی ایدئولوژیک نداشت و با این تصور که مستندها ابزار تغییرات سیاسی یا اجتماعیاند، مخالفت میکرد. او در سال ۱۹۹۴ در نشریه «Dox: Documentary Quarterly» نوشت: «مستندها، مانند نمایشنامهها، رمانها و شعرها، در فرم خود تخیلیاند و کارکرد اجتماعی قابل اندازهگیری ندارند.»
آخرین فیلم او، Menus-Plaisirs – Les Troisgros (۲۰۲۳)، نگاهی پشتصحنه به یک رستوران سرشناس سهستاره میشلن در فرانسه داشت.
او درباره شیوه انتخاب سوژههایش در سال ۲۰۱۶ گفته بود: «هر فیلم فرصتی است برای یادگیری درباره موضوعی تازه. من درگیر یک دوره آموزشی ۵۰ ساله بزرگسالان بودهام که در آن، من همان بزرگسالی هستم که هر سال موضوعی جدید را مطالعه میکند.
تنوع و پیچیدگی رفتار انسانی که هنگام ساخت هر فیلم ــ و در مجموع همه فیلمها ــ مشاهده میشود، حیرتانگیز است. بهگمانم همانقدر که نشان دادن خشونت، ابتذال و بیتفاوتی مهم است، ثبت مهربانی، مدنیت و سخاوت روح نیز اهمیت دارد.»
فردریک وایزمن از دو پسر به نامهای دیوید و اریک، سه نوه و نیز کارن کُنیسک، دوست و همکار نزدیکش که ۴۵ سال با او همکاری داشت، به یادگار مانده است. همسر او، زیپورا باتشاو وایزمن، که ۶۵ سال با وی زندگی مشترک داشت، در سال ۲۰۲۱ درگذشت.
۳۰ ابرقهرمان برتر تاریخ سینما
نهاد عالی صنف فیلمنامهنویسان استرالیا اعلام کرد تعطیلی این شرکت یادآور آن است که صنعت تصویر این کشور نمیتواند برای بقا به «هوسهای استودیوهای بینالمللی» تکیه کند.
استودیو Universal International Studios تأیید کرد پس از نزدیک به ۲۰ سال فعالیت، شرکت Matchbox Pictures را تعطیل میکند؛ اقدامی که عملاً یکی از باثباتترین پلهای ارتباطی استرالیا با بازار جهانی را از میان میبرد.
«مچباکس» از درام پرتنش حومهای The Slap («سیلی») تا موفقیت جهانی نتفلیکس با The Survivors («بازماندگان») نقشی محوری در پیوند دادن روایتهای متمایز استرالیایی با اتاقهای شیشهای و پرزرقوبرق هالیوود ایفا میکرد.
خروج یونیورسال از حضور میدانی در استرالیا برای صنعت تصویر این کشور شوکآور بود؛ بهویژه آنکه این شرکت استرالیایی که ۱۸ سال پیش بهدست Tony Ayres و Penny Chapman تأسیس شد، موفقترین درام تلویزیونی ساخت استرالیا در نتفلیکس در سال ۲۰۲۵ را ارائه کرده بود؛ مجموعه «بازماندگان» که به مخاطب جهانی ۲۸ میلیون نفری دست یافت.
دو تولید دیگر «مچباکس»، یعنی Safe Harbour («بندر امن») و Nowhere Boys («پسران ناکجاآباد») موفق به دریافت جایزه بینالمللی امی شدند. همچنین مجموعه مشترک با تهیهکنندگی Cate Blanchett با عنوان Stateless («بیتابعیت») با کسب ۱۳ جایزه از ۱۸ نامزدی، رکوردی در جوایز آکادمی سینما و تلویزیون استرالیا (AACTA) بر جا گذاشت؛ از جمله بهترین تلهفیلم یا مینیسریال، بهترین فیلمنامه و بهترین کارگردانی تلویزیونی.
استودیوی هالیوودی با حذف هزینههای ثابت خود – شامل دفاتر فیزیکی در سیدنی و ملبورن و بیش از ۶۰ نیروی خلاق – به مدلی روی آورده است که تنها در صورت فعال شدن یک پروژه در آن سرمایهگذاری خواهد کرد.
یونیورسال در بیانیهای که در اختیار نشریات صنعت تصویر قرار داد، اعلام کرد این تصمیم «پس از ارزیابی گسترده از کسبوکار و چشمانداز کلی تولید» اتخاذ شده است.
این شرکت تأکید کرد همچنان به استرالیا متعهد است، اما افزود: «با تغییر اولویتهای راهبردی، استودیو در حال تحول مدل عملیاتی خود در منطقه است. از این پس، شرکت فرصتهای تولید را ارزیابی کرده و بهصورت موردی و همزمان با شکلگیری پروژههای جدید، با تهیهکنندگان و استعدادهای محلی همکاری خواهد کرد.»
جدیدترین پروژه «مچباکس»، درام-کمدی Dog Park («پارک سگها») که اوایل همین ماه از شبکه ABC پخش شد، در گاردین استرالیا چهار ستاره دریافت کرد. با این حال، خروج ناگهانی این غول هالیوودی احتمال ساخت فصل دوم را در هالهای از ابهام قرار داده است.
آیرز، که از تحسینشدهترین نویسندگان و تهیهکنندگان تلویزیونی استرالیاست، در سال ۲۰۱۸ از «مچباکس» کنارهگیری کرد تا بر شرکت جدیدی با حمایت یونیورسال با نام Tony Ayres Productions تمرکز کند؛ شرکتی که برای تولید محتوا با توزیع بینالمللی سطح بالا طراحی شده بود.
بیانیه روز سهشنبه یونیورسال اعلام کرد این شرکت نیز فعالیت خود را متوقف خواهد کرد.
سخنگوی آیرز گفت او درباره این تصمیم اظهارنظری نخواهد کرد.
آلاستر مککینون، مدیرعامل «مچباکس»، در بیانیهای کوتاه به نقش این شرکت در چشمانداز سینما و تلویزیون استرالیا اشاره کرد.
سازمان Screen Producers Australia اعلام کرد «مچباکس» نقشی مهم در شکلدهی صنعت معاصر تصویر استرالیا ایفا کرده است.
متیو دینر، مدیر اجرایی این سازمان، گفت: «در نزدیک به دو دهه، مچباکس به بازتعریف آنچه تلویزیون و سینمای استرالیا میتوانست باشد کمک کرد؛ جاهطلب، با اعتمادبهنفس در عرصه بینالمللی و در عین حال بیپرده در بیان صدای بومی خود.»
او افزود: «بسیاری از نویسندگان، تهیهکنندگان و عوامل فنی حرفهای از طریق تولیدات این شرکت مسیر حرفهای خود را ساختند و میراث آن از طریق افرادی که پرورش داد و پروژههایی که حمایت کرد، ادامه خواهد یافت. مچباکس نشان داد داستانهای استرالیایی میتوانند فراتر از مرزها طنینانداز شوند و این سهم در سراسر صنعت پایدار خواهد ماند.»
نهاد عالی فیلمنامهنویسان استرالیا، Australian Writers' Guild، نیز اعلام کرد «مچباکس» همواره برای تخصص نویسندگان ارزش قائل بود و طی ۱۸ سال گذشته بسیاری از بهترین نویسندگان استرالیا را به کار گرفت.
کلر پولن، مدیر اجرایی این انجمن، گفت: «فقدان این شرکت در سراسر صنعت بهشدت احساس خواهد شد. تعطیلی آن یادآور تلخی است که صنعت ما نمیتواند برای سرپا ماندن به هوسهای استودیوهای بینالمللی متکی باشد و باید به دنبال راهحلهایی برای حفظ بخشی قدرتمند و متمایز از صنعت تصویر استرالیا باشیم.»
او تأکید کرد: «استرالیا استعداد خلق درامهای شناختهشده در سطح جهانی را در اختیار دارد و ضروری است این توان را در داخل کشور پرورش دهیم.»