برچسب عزاداری

آن‌روز تاسوعا یکی از افسران عالی‌رتبه رژیم شاه با لباس نظامی به بازار آمده بود تا عزاداری بازار را تماشا کند. آن‌افسر گوشه‌ای ایستاده بود و مشخص هم نبود آوازه عزاداری رسول ترک و دسته‌اش را شنیده یا نه. دسته حاج رسول دیوانه آمد و به مرور مقابل آن‌درجه‌دار ارتش رسید. رسول ترک نگاهی به افسر انداخت و آهسته به سمتش حرکت کرد.

توسل به اولیای خدا، یکی از آداب بندگی و از لوازم توحید است. کسی که به ولی‌ای از اولیای خدا متوسل می‌شود، حتماً دلیلی دارد که مثلاً من گناه کار‌تر و شرمسار‌تر از آنم که جرأت و روی درخواست داشته باشم یا زبان اولیا را در بیان این درخواست گویا‌تر می‌داند یا بیان این حاجت را از زبان مقربان پروردگار به اجابت نزدیک‌تر می‌شناسد.

پیرمردی قدخمیده که افتخارش عمری نوکری مکتب اهل بیت بود، خودش را از چهارپایه بالا کشید و از ته وجودش یک «یا ابالفضل» گفت، تا بدین شکل از این سوی بازار تا آن سوی بازار را فریاد «یا ابالفضل» فراگیرد و سپس روضه‌ای ساده، کهن و جانسور اشک هر انسان آزاده‌ای را روان سازد...

مصيبت جگرسوز على اصغر به قدرى بر امام حسين ـ عليه السلام ـ سخت بود كه آن حضرت در حالى كه گريه مى‏‌كرد، به خدا متوجه شد و عرض كرد: «خدايا خودت بين ما و اين قوم، داورى كن. آنها ما را دعوت كردند تا ما را يارى كنند، ولى به كشتن ما اقدام مى‏‌كنند».

درباره بسيارى از اصحاب، به ویژه جوانان، روايت‏ شده كه وقتى براى اجازه گرفتن نزد حضرت مى‏‌آمدند، حضرت به نحوى تعلل مى‏‌كرد (مثل داستان قاسم كه بسیار شنيده‏‌ايد) ولى وقتى ‌على اكبر مى‏‌آيد و اجازه ميدان مى‏‌خواهد، حضرت فقط سرشان را پايين مى‏‌اندازند و جوان روانه ميدان شد...

امام حسین (ع) با كمر خميده به عباس نگريست و سپس در بالين او نشست و گريه كرد تا عباس به شهادت رسيد. نقل شده‌ با صداى بلند گريه كرد و فرمود: «الان انكسر ظهرى و قلت‏ حيلتى و شمت بى عدوى: كنون پشتم شكست‌ و رشته تدبير و چاره‏‌ام از هم پاشيد و دشمن بر من چيره شد و شماتت كرد».