برچسب عدالت در قرآن

عدالت در تفسیر جزء دوم قرآن کریم: رحمت در کنار قصاص / صیانت از حقوق مردم در نظام قضایی

شفقنا – در آیات ۱۷۸ و ۱۷۹ سوره بقره، قرآن کریم با تشریع قانون قصاص، هم عدالت را تضمین می‌کند و هم راه عفو و رحمت را می‌گشاید؛ آنجا که می‌فرماید «وَلَکُمْ فِی الْقِصَاصِ حَیَاهٌ»، فلسفه‌ای عمیق را بیان می‌کند که اجرای قانون عادلانه، ضامن حیات و امنیت جامعه است و آیه ۱۸۸ سوره بقره با هشدار نسبت به «خوردن اموال به باطل» و دخالت دادن مال در قضاوت، چارچوبی روشن برای تحقق عدالت و جلوگیری از تضییع حقوق عمومی و خصوصی ترسیم می‌کند.

عدالت در جزء سوم قرآن کریم: عدل الهی،در کنار توحید مطرح است / مقابله با عدالت، مقابله با پیامبران

شفقنا – در  آیات ۱۸ و ۲۱ سوره آل عمران در جزء سوم،  قرآن کریم عدالت را در متن توحید قرار می‌دهد؛ خداوند یکتایی خود را همراه با «قیام به قسط» اعلام می‌کند و نظم هماهنگ هستی را گواه این حقیقت می‌شمارد. در کنار این اصل بنیادین، جایگاه پیامبران و عالمانِ دعوت‌کننده به عدالت برجسته می‌شود؛ تا آنجا که دشمنی با عدالت و کشتن آمران به قسط، هم‌سنگ مقابله با پیامبران معرفی شده و مستوجب عذاب الهی دانسته شده است. این آیات نشان می‌دهد که ایمان حقیقی، با علم، عدالت‌خواهی و ایستادگی در برابر ظلم پیوندی جدایی‌ناپذیر دارد.

عدالت در جزء پنجم قرآن کریم: عدالت و مبارزه با صحنه‌سازی / قیام همگانی به قسط، حتی علیه خویشتن

شفقنا – فایزه طهرانی، در آیات ۱۰۵ تا ۱۰۶ و ۱۳۵ سوره نساء، قرآن کریم عدالت را ستون استوار جامعه ایمانی معرفی می‌کند. از یک‌سو پیامبر مأمور است در داوری‌های خود بر اساس قانون الهی حکم کند و هرگز از خائنان حمایت ننماید، و از سوی دیگر مؤمنان موظف‌اند همواره قیام‌کننده به قسط باشند؛ حتی اگر شهادت و عدالت به زیان خودشان یا نزدیک‌ترین افرادشان تمام شود. این آیات نشان می‌دهد که در منطق قرآن، عدالت فراتر از روابط خانوادگی، جایگاه اجتماعی، ثروت و فقر است و تنها معیار، حق و رضای الهی است؛ معیاری که با پرهیز از هوای نفس و احساس مسئولیت در برابر علم و آگاهی خداوند تحقق می‌یابد.

عدالت در جزء ششم قرآن کریم: نقش کنترل حبّ و بغض در تحقق عدالت / پرهیز از تعدّی پس از پیروزی

شفقنا – جزء ششم قرآن کریم که از آیه ۱۴۸ سوره نساء آغاز و تا آیه ۸۱ سوره مائده ادامه دارد، جلوه‌ای روشن از نگاه جامع اسلام به «عدالت» را به تصویر می‌کشد؛ عدالتی که نه‌تنها در قضاوت و حکومت، بلکه در روابط اجتماعی، برخورد با دشمنان، رعایت شعائر الهی و حتی در احساسات درونی انسان معنا پیدا می‌کند. در این جزء، خداوند مؤمنان را به قیام دائمی برای عدالت فرا می‌خواند و هشدار می‌دهد که حبّ و بغض‌ها، دشمنی‌ها و منافع شخصی نباید آنان را از مسیر انصاف و قسط خارج کند.