به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، در سپهر عمومی و ادبیات رسانهای معاصر، یکی از پربسامدترین و در عین حال تقلیل یافتهترین دوگانهها، تقابل ساختگی میان «جنگ» و «مذاکره» است. این دوگانه که در کشورمان غالبا در قالب خطاهای ادراکی و برساختهای رسانهای به افکار عمومی پمپاژ میشود، چنین القا میکند که انتخاب یک بازیگر در عرصه بینالملل، ناگزیر حرکت در یکی از این دو مسیر کاملا مجزا و متضاد است: یا تن دادن به جنگی ویرانگر، یا پذیرش صلحی از سر انفعال و از طریق مذاکره. اما واکاوی دقیق و راهبردی آیات 60 تا 62 سوره مبارکه انفال، پرده از یک عقلانیت وحیانی برمیدارد که در آن، این دوگانه نه تنها اصالت ندارد، بلکه نسبتی کاملا طولی، معرفت شناسانه و علّی با یکدیگر برقرار میکنند.