برچسب صفویه

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از روابط عمومی انجمن جامعه شناسی ایران، در نشست نقد و بررسی مقاله "شاه عباس اول؛ اسطوره، شاه و انسان" نوشته رودی ماتی دکتر پرویز اجلالی سخنرانی خواهد کرد. 

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، حسن عبدی‌پور، استاد تاریخ و تمدن، در یادداشتی نوشت: ظهور سلسله صفوی در سده دهم هجری، فراتر از یک جابه‌جایی ساده در قدرت سیاسی، آغازی بر یک «فرصت تمدنی» بی‌بدیل برای جهان تشیع بود. در این دوره، تشیع امامیه از وضعیت پراکندگی جغرافیایی و محدودیت‌های یک اقلیت مذهبی، به سوی شکوفایی در قالب یک هویت متمرکز، نهادمند و تمدن‌ساز حرکت کرد. این تحول بنیادین، محصول هم‌افزایی هوشمندانه میان ساختار سیاسی و نخبگان علمی برجسته‌ای بود که با نگاهی «منظومه‌ای»، فراتر از مرزهای فقه و کلام سنتی گام برداشتند. عالمان بزرگی همچون محقق کرکی، ملاعبدالله بهابادی یزدی و شیخ بهایی، با درک الزامات زمانه، نه تنها به تثبیت مبانی اعتقادی و مهندسی فرهنگی جامعه پرداختند، بلکه با نهادسازی حوزوی و دیپلماسی علمی، پیوندی استوار میان قطب‌های دانش در شیراز، اصفهان و نجف ایجاد کردند.

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، ایران، سرزمین تنوع فرهنگی و آیین‌های ماندگار است. در هر گوشه از این کشور پهناور، سنت‌ها و باورهایی جریان دارد که نشان‌دهنده هویت اصیل و تمدنِ غنی مردم ماست. این گستردگی فرهنگی بیش از هر زمان، در ایام سوگواری و عزاداری سالار شهیدان، حضرت اباعبدالله الحسین (ع)، تجلی پیدا می‌کند. به گونه‌ای که هر شهر و حتی کوچک‌ترین روستاهای این کشور، آداب و رسوم منحصربه‌فردی برای سوگواری و ابراز ارادت خود به ساحت شهدای کربلا دارند. از مراسم‌هایی چون نخل‌گردانی و تعزیه‌خوانی گرفته تا سنت‌های محلی مانند گل‌مالی و مشعل‌گردانی، همه نشان‌دهنده این حقیقت‌اند که ایران موزه‌ای زنده از هزاران شیوه عزاداری است. در این میان، برخی سنت‌ها به دلیل پیشینه تاریخی‌شان، به نمادی برای هویت فرهنگی یک منطقه تبدیل شده‌اند.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از سرویس دین و اندیشه ایبنا، مصطفی بستانی، پژوهشگر اندیشه سیاسی نوشت: دوره‌های بحران معمولاً زمان بازاندیشی در گذشته، طرح پرسش‌های بنیادین و جست‌وجوی افق‌های تازه برای آینده‌اند. در سال‌های اخیر، بحث درباره ایران، مسائل آن و چشم‌اندازهای پیش رو بیش از گذشته به عرصه عمومی و فضای روشنفکری راه یافته است.