به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، ایران، سرزمین تنوع فرهنگی و آیینهای ماندگار است. در هر گوشه از این کشور پهناور، سنتها و باورهایی جریان دارد که نشاندهنده هویت اصیل و تمدنِ غنی مردم ماست. این گستردگی فرهنگی بیش از هر زمان، در ایام سوگواری و عزاداری سالار شهیدان، حضرت اباعبدالله الحسین (ع)، تجلی پیدا میکند. به گونهای که هر شهر و حتی کوچکترین روستاهای این کشور، آداب و رسوم منحصربهفردی برای سوگواری و ابراز ارادت خود به ساحت شهدای کربلا دارند. از مراسمهایی چون نخلگردانی و تعزیهخوانی گرفته تا سنتهای محلی مانند گلمالی و مشعلگردانی، همه نشاندهنده این حقیقتاند که ایران موزهای زنده از هزاران شیوه عزاداری است. در این میان، برخی سنتها به دلیل پیشینه تاریخیشان، به نمادی برای هویت فرهنگی یک منطقه تبدیل شدهاند.
بنابر روایت مهر، آیین «طشتگذاری» که خاستگاه اصلی آن اردبیل است، یکی از اصیلترین این آیینهاست. این مراسم با نام صفویان و ارادت ترکان شیعه گره خورده و فراتر از یک آیین مذهبی، میراثی ملی است که در حافظه تاریخی مردم >در میانه راه و پیش از رسیدن به دشت نینوا، حر بن ریاحی که از سرداران سپاه دشمن بود، با دو هزار سرباز در محلی به نام زباله (به معنی جایی که آب را در خود نگه میدارد) راه را بر کاروان امام حسین(ع) بست تا مانع حرکت ایشان شود. او از امام خواست که با یزید بیعت کند، اما با امتناع حضرت مواجه شد. در این هنگام، امام حسین(ع) با مشاهده آثار خستگی و تشنگی در چهره سپاهیان دشمن، علیرغم کمبود آب، دستور دادند که طشتها را با آبِ مشکها پر کنند تا هم یاران خودشان و هم سربازان حر و چهارپایان هر دو سپاه سیراب شوند. از آنجا که این واقعه در روز بیست و هفتم ذی الحجه رخ داده است، آیین «طشتگذاری» نیز در همین روز برگزار میشود تا یادبودی برای ایثار و فداکاری امام حسین(ع) باشد. این آیین پیوندی میان تاریخ، مذهب و فرهنگ ایجاد کرده و هر سال با شروع این آیین، نبض عزاداریهای محرم در رگهای ایران میتپد.