برچسب شهید مدافع حرم

دوم ابتدایی بود که در مسیر برگشت به‌خاطر حواس‌پرتی‌اش تصادف کرد و پایش شکست.

سختی و کمبود زیادی داشت، خیلی‌ها جا می‌زدند و کم می‌آوردند، اما مشقت‌های این سفرها از محمدرضا آدمی ساخته بود که بتواند در برابر مشکلات صبور باشد، کم توقع باشد، قناعت کند، تلاشگر و هدفمند باشد.

با دوستانش که تمرین می‌کرد، موفق‌تر از بقیه بود و گاهی مسابقه دوستانه که می‌گذاشتند، او برنده می‌شد.

دوره دبیرستان اوج ورزش پارکور او بود. یک سال در آنجا بنایی داشتند. در فضای حیاط، کیسه‌های گچ و سیمان و تپه‌های خاک و ماسه زیاد بود و ...

ک فیلم به من نشان داد که دوستانش با گوشی گرفته بودند. زنگ‌های تفریح یا ورزش او در راهرو خیز بر می‌داشت و با پرشی بلند دستش را به قاب مهتابی می‌زد.

جای چند نفر کار می‌کرد. کلنگ می‌زد. بیل می‌زد. خاک را به جایی دیگر منتقل می‌کرد، بمب انرژی بود.

ترس و وحشت عجیبی بین مردم افتاده بود. کسی جرأت نداشت کاری کند. محمدرضا سریع خودش را وارد معرکه کرد تا مانع شود.

دوم دبیرستان بود اولین بارش بود که تنها می رفت. وقتی از بیت برگشت، چشم‌ها و صورتش قرمز شده بودند.