برچسب شهرنشینی

سکونتگاه‌های غیررسمی به‌عنوان یکی از چالش‌های مهم اجتماعی، اقتصادی، کالبدی و مدیریتی در بسیاری از شهرهای بزرگ جهان شناخته می‌شود.

تعاریف متعددی درباره «شهر سالم» و مؤلفه‌های آن شکل گرفته تا به دنبال آن الگو و ساختاری برای تأمین سلامت شهرها ارائه شود و در دسترس مدیران شهری قرار گیرد؛ ساختاری که در آن نه فقط متولیان و مدیران شهر بلکه شهروندان نیز سهم قابل توجهی دارند.

بعد از «خانه» با همه جزئیاتی که در خود دارد (اتاق‌ها، نشیمن، سالن پذیرایی، حیاط و…)، «شهر» دومین اقامتگاه ما آدم‌های شهرنشین است.

چه می‌شود که یک خیابان می‌تواند مفاهیمی مانند یک تصویر، یک خاطره، یک عطر یا حتی یک صدا را در ذهن ما زنده کند و میان واقعیت عینی خود با این مفاهیم پیوندی ناگسستنی ایجاد کند؟

جایگاه خیابان تا آنجا در ساختارهای شهری اهمیت دارد که قادر است نقشی اثرگذار در شکل‌دهی به خاطرات جمعی شهروندان ایفا کند و در ذهن مردم، نام خود را به نام یک شهر گره بزند؛ تا آنجا که به گفته «جین جیکوبز» روزنامه‌نگار، نویسنده و کنشگر حوزه مطالعات شهری، «فکر کردن به شهر یعنی به تصویر درآوردن خیابان‌های آن».

برنامه سوم بر اساس ضرورت‌ها و چالش‌های اساسی کشور در سال‌های آتی برنامه نظیر جوانی، افزایش سطح اشتغال، افزایش میزان رشد اقتصادی، کاهش تصدی‌های دولت، خصوصی‌سازی، توسعه منابع انسانی و همچنین توسعه فناوری و بهره‌مندی از منابع و امکانات کشور تدوین شد.

اگرچه شهر اصفهان سال‌هاست براساس مصوبات قانونی با این پدیده خداحافظی کرده و دیگر به‌ندرت می‌توان بساط دست‌فروشی را در گوشه و کنار آن مشاهده کرد، در شهرهای زیادی همچون زنجان، قزوین، شیراز و… دست‌فروشی همچنان مرسوم است.