برچسب شعر

محمد فارسی درگذشت

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از ایرنا، محمد فارسی چهره برجسته و تأثیرگذار عرصه شعر گیلکی، متولد سال ۱۳۱۸ در روستای شیجان از توابع خمام بود. او پس از سال‌ها فعالیت در نظام آموزشی کشور و خدمت در آموزش و پرورش استان گیلان، در کسوت معلم بازنشسته شد و بخش قابل توجهی از عمر خود را صرف تعلیم و تربیت نسل‌های مختلف کرد.

ایران تکیه گاه بزرگ ایرانیان / دعای عرفه امام حسین(ع) و فلسفه خودی اقبال لاهوری

گروه اندیشه: سیدعطاالله مهاجرانی در روزنامه ایران یادداشتی نوشته در باره فلسفه خودی و این که فلسفه خودی و بازگشت به خویشتن اقبال لاهوری را جمهوری اسلامی ایران در 40 سال گذشته اجرا کرده است. این یادداشت را در ادامه می خوانید:

نشست «شعر فارسی در دیار تات ها؛ نقد و بررسی دیوان محمدحسین طاهری»

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از روابط عمومی خانه اندیشمندان علوم انسانی، در نشست «شعر فارسی در دیار تات ها؛ نقد و بررسی دیوان محمدحسین طاهری» دکتر سید علی آل داود، دکتر کامیار عابدی، دکتر بهرام پروین گنابادی، و دکتر فرهاد طاهری سخنرانی خواهند کرد. 

زندگی آفرینی در مرگ اندیشی مولانا و ملاصدرا / ضرورت مرگ از نگاه مولانا / گذری باشکوه به سوی کمال هستی

  به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، ایبنا در مقدمه گفت و گوی خود با مهدی پرپینچی مولوی پژوه قزوینی نوشته است: «اندیشه‌های مولوی همواره به عنوان منبعی بی‌بدیل از حکمت و معرفت شناخته شده است؛ خصیصه‌ای که شاید در میان شاعران جهان نظیر نداشته باشد. در مصاحبه با مهدی پرپینچی مولوی‌ پژوه قزوینی موضوع «مرگ» را سوژه‌ اصلی قرار داده‌ایم تا از دریچه‌ نگاهِ عمیق و حکمت‌آمیز مولوی، به واکاوی این پدیده بپردازیم. از این مولوی پژوه دو کتاب «مبارزه با نقس از زبان مولوی» و «مرگ از نگاه مولوی» منتشر شده است.» مهدی پرپینچی در این گفت و گو به تبیین عمیق، روان‌شناختی و عرفانی پدیده «مرگ‌انتخابی و اجباری» از منظر مولانا پرداخته و پیوند دیالکتیکی میان مرگ و زندگی را واکاوی می‌کند. در پارادایم مولوی، شناخت زندگی بدون درک مرگ ناممکن است. متن ابتدا با نقل اسطوره‌شناختی خلقت انسان بر اساس تفاسیر کهن، چرایی انتخاب عزرائیل به عنوان قابض‌الارواح و سازوکار بیماری‌ها به عنوان اسباب و علائم هشداردهنده را تشریح کرده و سپس به فلسفه ضرورت مرگ می‌پردازد؛ ضرورتی که نبود آن، جهان را به رنج‌کده‌ای بی‌ارزش، متوقف و عاری از عدالت تبدیل می‌کرد. برخلاف تصور عمومی، مرگ‌اندیشی صدرایی و مولوی منجر به رخوت و افسردگی نمی‌شود، بلکه پویایی‌آفرین است. مولانا با مهندسی دقیق مفهوم «غفلت»، آن را به دو بخش ممدوح (فراموشیِ لازم برای بقای انگیزه حیات و مهار فرسودگی داغ‌ها) و مذموم (بطالت و فراموشی افراطی معاد) تقسیم می‌کند. تفاوت در مواجهه با مرگ، ناشی از هویت و آگاهی انسان‌هاست؛ هراس از مرگ، در واقع فرار انسان از باطن زشت خویشتن است که در آینه مرگ منعکس می‌شود. متن با مرزبندی قاطع میان استقبال عرفانی از مرگ (بازگشت اختیاری به اصل و نیستان حیات با بال عشق و بصیرت) و مرگ‌طلبی پوچ‌گرایان (خودکشی ناشی از ناتوانی در حل مشکلات)، راه درمان نیهلیسم را ایمان و مثبت‌ندیشی می‌داند. در نهایت، با ترسیم جهان آخرت به عنوان «سرای بقا و جاودانگی مبرّا از تضاد»، شهادت به عنوان ارزشمندترین فرجام و رهایی روح (مجنون) از چنگال جسم (تن) معرفی می‌شود.

هنر مأمن نامرئی بقای جامعه یا ابزاری تجملی در روزگار جنگ؟ / شعر و موسیقی با خلاقیت جان‌های زخم‌خورده را التیام می‌دهند

۱۵ خرداد ۱۴۰۵ – ۱۷:۰۱ گروه اندیشه: نشست تخصصی «هنر و عبور از شرایط دشوار اجتماعی»،  به همراه نقد کتابی با همین عنوان به کوشش امید شعبانی که توسط انتشارات پژوهشگاه به چاپ رسیده، در تاریخ سه‌شنبه ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۵ به…

خیلی‌ها مدعی «شعر آیینی‌» شده‌اند!

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، او درباره شعرهای آیینی و اینکه آیا به بازنگری در تعریف این شعرها نیاز داریم یا خیر؟ گفت: «مخاطب اصلی شعرهای آیینی توده‌های مردم هستند و این تصور به وجود آمده است که این نوع شعر باید خیلی ساده، شعاری و فاقد عناصر فنی باشد تا بتواند با مردم ارتباط برقرار کند و این موضوع یکی از چالش‌های جدی شعر آیینی است؛ به همین دلیل خیلی‌ها مدعی شعر آیینی شده‌اند. برخی با اندک ذوقی و اندک دانش شعری، مضامینی را که سخنرانان و واعظان در منابر در ذکر مصیبت یا در ستایش اهل بیت (ع) می‌گویند صرفا منظوم کرده‌اند و بعد هم شعرها توسط مداحان اهل بیت (ع) با صدای خوش و با ملودی شنیدنی خوانده شده است و مردم هم با آنها ارتباط برقرار کرده‌اند. این موضوع جا افتاده است که حد و اندازه خصوصیات شعر آیینی این است و کارکرد خود را در میان مردم دارد.»