به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، ایبنا در مقدمه گفت و گوی خود با مهدی پرپینچی مولوی پژوه قزوینی نوشته است: «اندیشههای مولوی همواره به عنوان منبعی بیبدیل از حکمت و معرفت شناخته شده است؛ خصیصهای که شاید در میان شاعران جهان نظیر نداشته باشد. در مصاحبه با مهدی پرپینچی مولوی پژوه قزوینی موضوع «مرگ» را سوژه اصلی قرار دادهایم تا از دریچه نگاهِ عمیق و حکمتآمیز مولوی، به واکاوی این پدیده بپردازیم. از این مولوی پژوه دو کتاب «مبارزه با نقس از زبان مولوی» و «مرگ از نگاه مولوی» منتشر شده است.» مهدی پرپینچی در این گفت و گو به تبیین عمیق، روانشناختی و عرفانی پدیده «مرگانتخابی و اجباری» از منظر مولانا پرداخته و پیوند دیالکتیکی میان مرگ و زندگی را واکاوی میکند. در پارادایم مولوی، شناخت زندگی بدون درک مرگ ناممکن است. متن ابتدا با نقل اسطورهشناختی خلقت انسان بر اساس تفاسیر کهن، چرایی انتخاب عزرائیل به عنوان قابضالارواح و سازوکار بیموع مرگ نزد فضلا است. اگر موافقید در پایان به تشریح نگاه مولانا در این مورد بپردازید.
در نظر مولوی عاشقان و پاکبازان الهی، زمانی که سوگند عاشقی یاد میکنند، قدم در راه عشق و عاشقی نهاده و با جهاد خویش، هر آنچه را که مانع رسیدن به معشوق است، از سر راه برمیدارند و در این مسیر مطیع خواسته اویند و از چیزی پروا ندارند و در عشق شعلهور خویش جان میسپارند. مولوی عشق را باعث جنگجویی شهیدان بیان کرده و سعادت را نصیب کسی دانسته که چنین عشقی باعث جانبازی و شهادتش میشود. او در ابیاتی از دفتر چهارم، جان را به مجنون و تن را به شمشیر تشبیه کرده و دلیل واجب شدن جهاد را بر مومنان این دانسته که شمشیر (جسم) را از دست مجنون (روح و جان) بستاند و جان را از چنگال تن برهاند.
216216