یادداشتی بر فیلم «پسران دریا»/ وظیفه سینمای کودک؛ رویاسازی یا رویاستیزی؟
جامعه ایران که امروز از وجاهت معنوی در منطقه و جهان برخوردار است، به سینمای تراز و امیدبخش و رویاساز نیاز دارد، نه سینمای رویا ستیز.
جامعه ایران که امروز از وجاهت معنوی در منطقه و جهان برخوردار است، به سینمای تراز و امیدبخش و رویاساز نیاز دارد، نه سینمای رویا ستیز.
سیوهفتمین جشنواره فیلم کودک و نوجوان اصفهان، مثل همیشه پر از رنگ، خنده و ذوق کودکانه بود، اما یک چیز بهطور عجیبی در میان رنگها کمرنگ شده بود: فیلمهای مقاومت!
هیچ احساسی در خلأ شکل نمیگیرد. شادی، خشم، ترس یا امید، همانقدر که از دلِ تجربههای فردی ما زاده میشوند، بهشدت هم محصول قواعد و هنجارهای فرهنگی جامعهاند.
کودکان با نیازهای ویژه، گروهی از کودکان هستند که به دلیل شرایط جسمی، ذهنی یا حسی خاص، به حمایتها و توجهات ویژهای نیازمندند.
سینماپرس: بهروز مفید با انتقاد از عملکرد آموزش و پرورش در عدم همکاری با اکران فیلم «بامبولک» گفت: آموزش و پرورش به فیلمهایی که به مفاهیم ارزشی بسیار مستقیم و سرراست میپردازند که معمولاً آثار جنگی هستند و همچنین انیمیشنها بیشتر اهمیت میدهد.
من با این جشنواره بزرگ شدم. از همان سالهایی که هنوز به قدِ صندلیهای سینما نمیرسیدم، فیلمهای این جشنواره برایم شبیه رؤیا بودند.
سینماپرس: «بهرام عظیمی» با اشاره به دلایل کاهش آثار ژانر کودک و نوجوان گفت: خیلی وقتها وقتی فیلمی ساخته میشود، فیلمساز بهسراغ مضامین غمگین میرود چون فکر میکند اینگونه آثار تأثیرگذارترند. در حالی که اثری که بتواند بچهها را شاد کند، بسیار ارزشمند و جذاب است، اما ساختن آن بسیار سخت است. شاید دلیل اصلی همین باشد.
سینماپرس: «حجت الله سیفی» با بیان این مطلب که هیچ زیرساختی برای تولید آثار مرتبط با نوجوان، کودک یا نسل جوان در جامعه نداریم، گفت: ما مسئولانی نداریم که فکر کنند باید چند نهاد کنار هم بنشینند و همپیمان شوند تا برای کودکان و نوجوانان، موقعیتهای فرهنگی و تربیتی با ابزار سینما فراهم شود. نبود همین همکاری بین نهادها شبیه بقیه مشکلات زیرساختی جامعه ماست. نتیجه این میشود که یک بیماری وارد بدن جامعه شود و همهچیز را درگیر کند.