سینما از همان روزی که کارِ خود را در ایران آغاز کرد، درگیر مسئلهی سانسور و توقیف بوده است. در هر دوره با توجه به تغییرات سیاسی و اجتماعی، فیلمهایی گرفتار پیچیدگی شرایط شدند و آسیب دیدند. برخی نتوانستند رنگِ پرده را به خود ببیند و برخی با سانسورهای عجیب و غریب اکران شدند. این ماجرای امروز و دیروز هم نیست. فیلمی مثلِ «گوزنها» اثرِ کیمیایی به مدت یکسال توقیف بود و پس از سانسور و تغییر پایانبندی آن به اکران رسید. یا «دایره مینا» ساخته مهرجویی، به دلیل سیاهنمایی و پرداختن به مسئله خونهای آلوده، 4 سال در توقیف ماند. در سینمای بعد از انقلاب ماجرای توقیف و سانسور شکل پیچیدهتری به خود گرفت و فیلمهای بسیاری محکوم به توقیف شدند. تعدادی از این فیلمها به دلیلِ قرائت متفاوت با جریان رسمی از حوادث سیاسی توقیف شدند و برخی به خاطرِ نمایش موضوعاتی که با سلیقه سیاسی گروهی در جامعه همخوان نیست و برخی هم به مسائلی اشاره کرده اند که هنوز تابوست. فیلمهای اجتماعی نیز غالبا به این دلیل که انگِ سیاهنمایی میخورند از اکران بازماندهاند و برخی هم متهم به ضدیت با قوانین عرفی بودند.